Moderne nomade Iris Schlagwein spreekt en schrijft over haar persoonlijke belevenissen op het pad van bewustwording. Wie ben je werkelijk? Waar leef je voor, en durf je daar compromisloos voor te kiezen?
Behoor jij tot de vele Nederlanders die ooit een boek willen schrijven? Goed nieuws: je hoeft tegenwoordig niet meer aan te kloppen bij een uitgever, je kunt je verhaal ook heel gemakkelijk in eigen beheer uitgeven.
Tips en trucs over in eigen beheer uitgeven
Eerder schreef ik een blog over hoe ik het aanpakte. Acht maanden nadat het idee ontstond hield ik mijn boek Thuis zonder huis gedrukt in mijn handen. In dit artikel uit de weekendbijlage van het FD, geschreven door Barbara Noordermeer, lees je over mijn ervaringen. Een schrijfcoach deelt vijf vragen die helderheid geven over wat je wilt gaan schrijven, plus antwoord op de vraag: hoe blijf je gedisciplineerd?
Waarom dacht ik dat mijn verhaal interessant zou zijn?
Een fragment uit het interview: ‘Wat het schrijfproces voor Iris zo plezierig maakte, waren haar meelezers. Of supportgroep, zoals ze het zelf noemt. ‘Zo’n zestig mensen die ik kende uit mijn netwerk. Met hen deelde ik veel. Ze gaven feedback en hadden soms associaties die ik zelf nog niet had bedacht.’ Maar er was ook kritiek uit persoonlijke kring. ‘Mensen vroegen me waarom ik dacht dat mijn verhaal interessant zou zijn.’
[ NOTITIE ] Hoe voelt het als niemand je aankijkt? Als je helemaal geen oogcontact krijgt?
Eerder schreef ik over De ogen zijn de ramen van de ziel. In India heb ik weer een hele nieuwe ervaring met (aan)kijken en contact maken.
Oogcontact in de grote stad
In de eerste week in Bangalore (met zo’n twaalf miljoen inwoners) ervaarde ik hoe naar het voelt om op straat niet aangekeken te worden. Om volledig genegeerd te worden, eigenlijk. Zelfs bij binnenkomst in een winkel of hotel heb ik het gevoel dat ik actief iemand aan moet spreken om contact te leggen.
Zou het een vorm van respect zijn in een overbevolkt land, om iedereen in zijn eigen bubbel te laten en vooral niet lastig te vallen met een blik? Zijn twee wandelende Westerlingen zo’n raar fenomeen dat men niet weet hoe ons te bejegenen? Ligt het aan het feit dat we een van de weinige vrouwen zijn, op plekken waar zo’n 90% van de mensen op straat man is? Ik ben er nog niet achter.
Ik snap ook wel dat ik niet elke man met een overdreven glimlach moet begroeten, aangezien dat verkeerd kan worden opgevat en de kans bestaat dat ik niet meer van ‘m af kom, of erger. Maar af en toe een blik of knikje van herkenning wanneer je elkaar passeert, ongeacht geslacht, kan ik toch wel erg waarderen.
Waarom is dat?
Ik heb blijkbaar behoefte aan contact, aan ‘gezien’ worden. Misschien is het een eerste levensbehoefte om te weten dat je bestaat door gehoord en gezien te worden door een ander levend wezen.
Als ik het gevoel overdrijf is het alsof ik ga twijfelen aan mijn eigen bestaan. Besta ik wel? Hallo, ziet iemand mij? Blijkbaar ontleen ik bestaansrecht aan het feit of een ander mij erkent. Niet ‘Ik denk dus ik ben’ (- René Descartes) maar ‘Ik word gezien dus ik besta’?
Huh, zwaaien ze naar mij?
Het andere uiterste beleef ik ook. Nu we enkele dagen in Fort Kochi doorbrengen, een eiland bij de stad Kochi, is het contact met de Indiërs compleet anders.
Een vrouw die vanuit een restaurant breed lachend naar me zwaait, alsof ze een oude bekende ziet. Groepjes tienermeisjes die ons stiekem bekijken en verlegen glimlachen wanneer ik dat zie. Groepjes tienerjongens die ons begluren en betrapt wegkijken wanneer ik oogcontact maak. Een streetfoodverkoper die naar Denise roept: “Ma’am, I love you!”
Nou nou, blijkbaar is een Indiase romance hier zó geregeld.
We staan stil op straat in een riksja, een oudere man ziet ons en lacht naar ons. Dan loopt hij weg, praat druk met een jongere man, neemt hem aan zijn arm mee om hem ons te laten zien. Ze giechelen: “Hi girls, how are you? Where are you from?” De meeste mensen die we spreken willen weten waar we vandaan komen en wat voor beroep we hebben. Een gezin eet naast ons, maakt stiekem selfies met ons duidelijk op de achtergrond. Na een tijdje vraagt het hoofd van het gezin of we met hem, zijn vrouw en zoon op de foto willen?
Hier zou ik bijna sterallures krijgen, zoveel mensen behandelen ons als beroemdheden. Ik zou er bijna van gaan denken dat ik erg bijzonder ben.
Steun je favoriete schrijver
Ben je geraakt of geïnspireerd door mijn schrijven? Heeft het je inzicht gegeven of geholpen om je perspectief te veranderen? Mocht je iets terug willen doen, kun je me op de volgende manieren supporten:
Laat een reactie achter onder dit bericht op of social media, ik vind het fijn te weten dat je meeleest en -leeft.
Deel mijn website of een van mijn blogs via jouw social media en tag me in je bericht. Ik ben actief op Facebook, Instagram en LinkedIn.
Wat is een huisoppas? Sommige mensen hebben bewust geen eigen woning en passen fulltime op de huizen (meestal met huisdieren) van mensen die op vakantie zijn. Blijkbaar heeft niet iedereen behoefte aan een eigen huis en haard. Huizenoppassers, catsitters, nomaden: wie zijn ze en wat drijft ze?
Iris Schlagwein (33) is huisoppas
Woont momenteel in: Zaandam, voor drie weken
Aantal jaren zonder huis: vier
Werk: schrijver en coach
“Mijn leven was in kannen en kruiken: ik had mijn studie afgemaakt, een baan gevonden en een huis gekocht met mijn vriend. Ik had het allemaal, maar ik besefte dat ik het niet wilde. Ik ging bij mijn vriend weg, trok even bij mijn zusje in en begon toen met oppassen op huizen.
Ik heb geen spaarpotje, maar ik kom financieel altijd uit. Als ik een reis wil maken of iets anders wil, ga ik dat geldbedrag verdienen. Als ik niets wil, hoef ik minder te verdienen. Ik ga deze week voor zes weken naar India. Leven, werken en vakantie zijn bij mij één pot nat.
Voordat ik ergens oppas, ga ik altijd kennismaken. Vrijwel alle huizen zijn goed en schoon. Veel mensen zetten een welkomstpakketje neer, met bijvoorbeeld een plattegrond van de omgeving. Ze zijn heel dankbaar dat er wordt opgepast. Als ik wegga, maak ik zelf schoon en zet bloemen neer.
Ik heb huizenoppassen echt als levensstijl gekozen. Tegenwoordig hoor je zo vaak: ‘Kijk uit! Pas op! Vertrouw niemand!’ Maar mensen vertrouwen mij gewoon hun huis toe, telkens weer. Ik voel me in een ander huis snel op mijn gemak. Thuis zit in mij, waar ik ook ben op de wereld.”
[ BLOG ] Ik werk al lang niet meer als opruimcoach, toch blijf ik opruimen en loslaten fascinerend vinden. Op allerlei niveaus blijf ik wegdoen wat me niet meer dient en ik deel in dit blog graag hoe en waarom.
Ik onderscheid drie manieren van opruimen:
fysiek (extern en intern)
individueel energetisch
collectief energetisch
Fysiek opruimen doe je als je behoefte hebt aan fysieke ruimte. Het is gericht op hoe jij je in je huis beweegt, maar ook op hoe jouw lichaam zich in de wereld beweegt. Het heeft invloed op zowel je externe als je interne belevingswereld.
Energetisch opruimen doe je als je gevoelsruimte nodig hebt. Vooral op individueel niveau, maar uiteindelijk ontkom je er niet aan om ook naar de collectieve ruimte te kijken. Om dit te verduidelijken, beschrijf ik eerst het opruim-proces dat ik zelf de afgelopen negen jaar aanging.
NB. Voor de duidelijkheid beschrijf ik de fases alsof die elkaar opvolgen, maar in werkelijkheid overlappen en beïnvloeden ze elkaar constant.
Een fysieke crisis zette me aan het denken
Mijn opruim-proces begon ten tijde van mijn tweede hernia, in 2011. Die hernia was zo heftig dat ik een aantal weken niet meer kon lopen, zitten of liggen. Gedrogeerd door de morfine, hallucinerend en wachtend op verbetering, kwam ik mijn dagen door. Toen het iets beter ging maar ik nog steeds veel tijd in huis doorbracht, wilde ik dat mijn huis een fijne plek was, waar ik helemaal tot rust kon komen.
Ik vroeg me af:
Als mijn spullen me niet helpen in mijn herstel…
En als ik ook geen zin heb om ze te gebruiken, nu ik alle tijd heb…
Als sommige dingen me zelfs irriteren…
Waarom heb ik ze dan eigenlijk?
Spullen opruimen vergroot bewustzijn
In Thuis zonder huis vertel ik onder andere over mijn proces van opruimen in mijn externe wereld; alle fysieke voorwerpen. Bijna al mijn dvd’s, boeken, schriften, kantoorartikelen, kralen, kleren, schoenen, tassen, stoffen en keukenspullen deed ik weg. Het opruimen in mijn externe wereld had ook invloed op mijn interne wereld.
Ik werd bewuster van:
Biologisch eten (wilde geen rommel meer in mijn lichaam stoppen)
Natuurlijke cosmetica (geen rommel op mijn huid smeren)
Consuminderen (heb je net alles weggedaan, wat komt er dan nog in?)
Duurzaamheid (als ik dan iets aanschaf, hoe is het gemaakt en waar komt het vandaan?)
Barefoot schoenen (geen schoeisel meer wat mijn voeten beperkt)
Financiën (wat kost iets, waarom en waar wil ik mijn geld aan uitgeven)
Activiteiten opruimen om meer energie te krijgen
Ik nam mijn agenda onder de loep. Om te beslissen hoe ik het liefst wilde dat mijn week eruit zou zien, moest ik eerlijk antwoord geven op wat me energie gaf en waarvan ik leegliep.
Hoe kon ik mijn weekplanning opruimen?
Aan wie en wat wilde ik geen tijd meer besteden?
En aan wie en wat juist wél?
Deze bewustwording had invloed op mijn sociale leven. Ineens kon ik het niet meer opbrengen om naar bepaalde feestjes of activiteiten te gaan. Daar ‘ja’ tegen zeggen zou een ‘nee’ tegen mezelf betekenen, en dat wilde ik niet meer.
Ik werd bewuster van:
Tijd (je weet nooit hoeveel tijd je hebt, beter besteed je je tijd bewust. Je mist werkelijk niets als je geen tv meer kijkt of kranten leest of spelletjes op je telefoon speelt)
Ontspanning (wat geeft me ontspanning, waarvan laad ik op?)
Energieslurpers (waarom voel ik me na sommige activiteiten of ontmoetingen leeggezogen?)
Werk (wat voor werk wil ik doen, hoe ziet mijn ideale baan eruit, waar haal ik voldoening uit, hoe kan ik een zinvolle bijdrage leveren aan de wereld?)
Financiën (waar geef ik geld aan uit, hoeveel geld heb ik nodig, wat moet ik daarvoor doen?)
Oefenen in voelen
Tijdens het herstellen van de hernia, begon ik met fysieke ruimte maken. Het resultaat was dat er ruimte voor mijn gevoel ontstond. Elke neuroloog, anesthesist of osteopaat die aan me vroeg wat ik voelde en waar, moest ik zorgvuldig antwoord geven om de juiste behandeling te krijgen. Hoe meer ik kon benoemen wat ik voelde, des te sneller vorderde mijn herstel.
Extern opruimen geeft ruimte voor interne ontwikkelingen
Het is niet gek dat veel mensen het lastig vinden om hun fysieke ruimte op te ruimen. Omdat je ruimte maakt, zou het zomaar kunnen dat er emoties tevoorschijn komen die juist zo fijn verborgen bleven door de veelheid aan spullen. Zolang je zooi in een doos op zolder zit, hoef je er niets mee, toch?
Zo was het ook bij mij. Nu er ruimte was, begon ik met het doorvoelen en loslaten van opgekropte emoties – eindelijk kon ik bijvoorbeeld het verdriet om het verlies van mijn vader toelaten.
Lichter leven, zonder onnodige ballast
Niet alleen opgekropte emoties maar ook mijn eigen aangeleerde overtuigingen nam ik onder de loep, om ze vervolgens op te ruimen. Hier ontstaat de overlap met opruimen op individueel energetisch niveau. Ik werd me bewust van mijn patronen, hoe die al generaties lang in mijn familielijn worden doorgegeven en hoe ze mij beïnvloedden.
Hoe ik dat aanpakte?
Ik stelde vragen, ontmoette zielsverwanten, deed familieopstellingen, gebruikte plantmedicijnen, volgde trainingen en verslond boeken, ging mediteren, maakte bewust ruimte voor stilte et cetera. Alles om laagje voor laagje af te pellen wat niet bij me hoort.
Mijn energie werd er een stuk lichter van. Dat voelde zo goed dat ik bij elke volgende kans op verlichting er vol vertrouwen in dook, ondanks dat ik wist dat er eerst een hoop donkerte naar de oppervlakte zou komen. Zo werd elke pijn, elke irritatie en elke weerstand, een uitnodiging om te onderzoeken waar het nog wringt.
Ik werd me bewuster van:
Veiligheid (mijn thuis draag ik altijd met me mee, ik voel me veilig in en met mezelf)
Identiteit (wat blijft er van mij over als ik alles loslaat, wie of wat ben ik?)
Overvloed (er is genoeg: het is belangrijk om te geven, even belangrijk om te ontvangen)
Vertrouwen (de meeste mensen zijn te vertrouwen, vertrouwen hebben in dat er een plek voor mij is, vertrouwen dat alles dat gebeurt voor mijn hoogste goed is)
Liefde (niet die uit Hollywoodfilms maar die universele, altijddurende en alleszijnde)
Individueel versus collectief
Ok, ik verrichtte dus innerlijk werk. De emoties en overtuigingen die ik losliet, kun je als intern zien; op mijzelf en mijn persoonlijke geschiedenis gericht.
Het afgelopen jaar word ik me er bewust van dat er nog meer op te ruimen is, namelijk op collectief niveau. Het gaat om ervaringen die mij persoonlijk raken, maar voortkomen uit collectieve overtuigingen, concepten die eeuwenlang geaccepteerd en geleefd zijn. De vraag is: zijn ze waar?
Een aantal voorbeelden zijn:
Je diepste verlangens/pijn hou je voor je, je moet sterk zijn en doorgaan.
Je moet hard werken om iets te verdienen of bereiken.
Een vrouw is minder waard dan een man.
Er is niet genoeg voor iedereen.
We hebben het niet over seks(ualiteit).
Het lichaam is een machine die onafhankelijk functioneert.
Dit is wat me zo te binnen schiet, maar er zijn ongetwijfeld meer voorbeelden te noemen.
Wat ik daarmee ga doen?
Het feit dat iedereen het accepteert, betekent nog niet dat het waar is. Het onderzoeken daarvan, het bevragen en openbreken… dat vind ik nou leuk.
Deze overtuigingen noem ik dan wel extern – op de huidige samenleving en de collectieve geschiedenis gericht – maar omdat ik daar onderdeel van ben, kan ik ze onmogelijk los van mezelf zien. Ik maak dus een verschil tussen individueel en collectief energetisch opruimen, maar eigenlijk bestaat dat niet. De een ervaart dit als een vloek, de ander als een zegen.
Ik denk dat je pas naar het collectief en jouw rol daarin kunt gaan kijken als er in jou ‘genoeg’ ruimte gemaakt is. Ruimte om met een open blik te kunnen zien, ruimte om aanwezig te durven zijn bij pijn.
Voor mij voelt het troostrijk en hoopgevend; zolang ik mijn innerlijk werk doe, draag ik bij aan het welslagen van het grotere geheel.
[ BLOG ] Een ander lang aankijken, wat doet dat met je? Maakt het je ongemakkelijk of ben je nieuwsgierig? Elkaar bewust langer dan normaal in de ogen kijken, in stilte, is ook bekend als eyegazing of soulgazing, een term vanuit de tantra. Je ogen hebben een hoop te vertellen…
Je ogen kunnen niets verbergen
Elkaar via de ogen ontmoeten, is een bijzondere ervaring om te delen. Er is wel wat moed voor nodig, om je open te durven stellen voor een ander. Soms bots je tegen een muur van afstandelijkheid, want niet iedereen kan het opbrengen zijn hart te openen. Misschien doet het teveel pijn om te voelen wat daar werkelijk speelt.
Maar de beloning als je het toch doet, is groot. Tijdens het kijken valt laag voor laag van je af. Emoties kunnen vrij opkomen en geuit worden, tranen stromen en een glimlach laat zich stralend zien. Het is spannend, omdat je zo kwetsbaar bent, maar uiteindelijk is het fijn om je ware zelf te laten zien. Je mag er zijn, met alles wat er is.
Wanneer je iets wilt delen over je liefde voor een ander, over gevoelens van eenheid, vrede of intense pijn, schieten woorden vaak tekort. En als je toch de ‘juiste’ woorden vindt, blijven ze slechts een verwijzing. Eigenlijk is het onmogelijk om met woorden te beschrijven wat er werkelijk in je speelt.
Gelukkig zijn woorden ook magische bouwstenen, waarmee je ‘tussen de regels’ door een gevoel of een sfeer kunt scheppen. Het beste voorbeeld vind ik de Tao Te Ching, waarin Lao Tze al in het eerste vers laat weten dat hij (toch) gaat schrijven over het onnoembare. Mooie paradox.
Tao Te Ching, vers 1:
The Tao that can be told is not the eternal Tao. The name that can be named is not the eternal name. The nameless is the beginning of heaven and earth. The named is the mother of ten thousand things. Ever desireless, one can see the mystery. Ever desiring, one can see the manifestations. These two spring from the same source but differ in name; this appears as darkness. Darkness within darkness. The gate to all mystery. Tao Te Ching – Lao Tzu – chapter 1 (translation by Gia-fu Feng and Jane English)
Ik voel hier veel waarheid bij, maar om nu elke keer in taoïstische verzen te spreken als ik het onnoembare wil delen?
In dat geval kan het elkaar aankijken een uitkomst zijn, mits beide partijen daarvoor openstaan. Het is fijn om daar een bepaald kader voor te schetsen. In de tantra bijvoorbeeld wordt het gedaan als oefening met begeleiding en een specifieke tijdsduur. Vaak leidt een tantra-leraar je met aanwijzingen door de opdracht, bijvoorbeeld: ‘Keer naar binnen, blijf bij jezelf, als je eraan toe bent richt je je blik omhoog tot je de ander aankijkt’, et cetera.
Je kunt zo’n kader natuurlijk ook zelf bedenken, net als kunstenares Marina Abramovic.
Het onnoembare ervaren
Abramovic keek tijdens haar beroemde werk The artist is present dagenlang honderden bezoekers in de ogen. Mocht je de performance niet kennen, bekijk deze video:
Toen ik dit voor het eerst zag, wilde ik het zelf ervaren. Dus maakte ik in 2011, als onderdeel van mijn afstudeerproject, een video van mijzelf en mijn toenmalige vriend, met dit werk van Abramovic als inspiratiebron. Op de film was te zien hoe mijn vriend en ik elkaar en profil in de ogen keken, een kwartier lang. Ik heb het bestand niet meer, maar ik geloof dat je vooral veel onzekerheid, lachen en focus op de ogen ziet.
We waren niet vrij genoeg, durfden niet écht kwetsbaar te zijn. En misschien is dat ook niet zo vreemd, als je elkaar meteen een kwartier lang aanstaart, met een camera vlakbij je hoofd.
En hoe is dat nu?
Ondertussen vind ik het niet zo eng meer om een ander (of mezelf, ook een optie) lang in de ogen te kijken. Ik stel me makkelijker open en deel via mijn ogen wat er in mijn hart speelt.
Soms gebruik ik het aankijken als oefening tijdens een Privé Transformatiedag, om met een deelnemer even uit het denken te stappen en contact te maken met een dieper weten. Als het de eerste keer is dat iemand zoiets doet, voelt het wat onwennig, maar uiteindelijk wordt het als heel waardevol gezien.
Er is altijd een next level
Tijdens een Privé Transformatiedag initieer ik het zelf – ik besef dat dat meespeelt in het gemak dat ik ervaar. Maar ik leer steeds meer mensen kennen waarmee dit intieme ontmoeten heel natuurlijk ontstaat. Laatst bijvoorbeeld, tijdens een nacht mantra’s zingen. Door het urenlang zingen ontstond er al gauw een warm groepsgevoel met alle deelnemers.
Ik zat vlakbij een man waarmee ik af en toe contact had. Even een deken aangeven of voor elkaar opzij gaan in het kleine keukentje. Het viel me op dat hij me dan kort aanraakte, een hand op mijn rug of arm. Het was comfortabel en zonder lading. Een puur gebaar; ik was welkom en voelde me gezien.
De ogen zijn de ramen van de ziel
Tijdens een van de pauzes later die nacht, stonden we allebei te stretchen op onze plek in de yurt – uren doorbrengen op een meditatiekussen gaat me nog steeds niet makkelijk af. Ik was dicht bij mezelf en voelde heel zuiver wat er ontstond. Of er een glimlach of andere vorm van een uitnodiging was, zou ik je niet kunnen zeggen, in ieder geval volgde een warme omhelzing.
Zonder aankondiging, zonder verwachting.
Vanzelfsprekend.
En dat met een vreemde?
Ja hoor, waarom niet. Hoewel ik toegeef dat het waarschijnlijk wat vreemd is als je de eerste de beste persoon knuffelt die in de supermarkt staat te twijfelen welke kaas hij eens zal kiezen.
De knuffel ging over in elkaar aankijken, nog steeds dicht bij elkaar. En ja, ik vond het af en toe best spannend, vooral toen hij me spiegelde in wat ik met mijn ogen of mond deed. Ik voelde me kwetsbaar en veilig tegelijkertijd.
Voorbij de fysieke realiteit
Zo’n ervaring is krachtig omdat je op een gegeven moment niet meer naar twee ogen kijkt, maar voorbij de fysieke realiteit. Wat daar te zien is? Wat er in jou leeft, herken je in de ander. Is dat liefde, zie je liefde. Je kunt stilte tegenkomen, verdriet of ongemak, het alles of het niets. Wat er ook ontstaat, uiteindelijk kom je altijd jezelf tegen. Het ervaren van je ware zelf, is dat niet waar het allemaal om te doen is?
In zijn ogen zag ik liefde, dankbaarheid en rust. In mijn ogen hetzelfde.
Na deze ontmoeting voelde ik me dankbaar, zacht, energiek, verbonden, sensueel, licht, krachtig. Wie wil dat nou niet ervaren? Stel het eens voor aan je partner of beste vriend(in). En als je in real life niemand kent waaraan je dit kunt ervaren, en ook geen tantra-avond wil bezoeken, zijn er nog andere opties:
Online ontmoeten
Je hoeft niet eens fysiek aanwezig te zijn om elkaar te ontmoeten. Human Online is een platform wat het mogelijk maakt om willekeurige mensen van over de hele wereld online te ontmoeten. Eén minuut, in stilte. Ondanks de tussenkomst van een scherm vind ik het een krachtige ervaring, misschien juist door de grote afstand die wordt overbrugd. Ik voel me letterlijk met elk mens op de wereld verbonden.
Om dit te ervaren maak je een gratis account aan op Human.online, na bevestiging kun je aan de slag. Heel simpel en zeker een aanrader!
Online, maar niet live
Tiger Singleton, een jonge spiritueel leraar, weet dat woorden overbodig zijn als het om het onnoembare gaat. Hij maakte de video No words, only love. Het filpmje ging viral en vele mensen volgden zijn voorbeeld, zoek maar eens ‘no words, only love’ op Youtube.
Tiger’s invitation is to genuinely connect with the sincerity of your heart’s desire; not to capture something in the world, but to be still and recognize you are not separate from what you crave. In this recognition, you can finally be present and enjoy the miracle of what you are.
Dit zijn twee voorbeelden van elkaar digitaal ontmoeten (live of niet), maar er is nog een optie: op papier.
Het ontmoeten van een geportretteerde
Het project Whatever the weather van kunstenaar Bruno van den Elshout gaat over wezenlijke ontmoeting. In het kunstwerk-in-boekvorm waar hij momenteel aan werkt, zijn 144 zelfportretten te zien, die gemaakt zijn na acht uur wandelen op het strand. De foto’s worden op zo’n manier getoond, dat de kijker wordt uitgenodigd de geportretteerde werkelijk te ontmoeten, in plaats van alleen maar te bekijken. Ik ben benieuwd hoe de uiteindelijke vorm wordt.
Er is dus toch een manier om het onnoembare te benoemen: simpelweg door eerst je hart en vervolgens je ogen te openen. Benoem het in stilte, met je ogen. Kijk elkaar aan en groet.
Namasté.
Aldous Massie, de maker van deze afbeelding heeft een heel speciaal talent. Wat mij betreft verbeeldt hij perfect wat ik probeer te verwoorden. Check zijn werk See Pala voor nog meer mindblowing tekenkunst, gegoten in een comic. <3
Steun je lokale schrijver
Ben je op de een of andere manier geraakt of geïnspireerd door mijn schrijven? Heeft het je geholpen om je perspectief te veranderen? Mocht je het leuk vinden om iets terug te doen, kun je me op de volgende manieren supporten:
Laat een reactie achter onder dit bericht op of social media, alleen al een emoticon laat me weten dat je meeleest en -leeft!
Deel mijn website of een van mijn blogs op jouw social media en tag me in je bericht. Ik ben actief op Facebook, Instagram en LinkedIn.
Tip je baas dat ik in te huren ben om eenlezing te gevenof nodig me uit voor een huiskamerlezing.
Als je het één wilt ervaren, zul je het andere ook moeten toejuichen. Van harte welkom heten, zonder enig verzet. Dat is soms best een uitdaging. Neem een voorbeeld aan uil:
Brief aan de duisternis
door Toon Tellegen Uit: Iedereen was er (Em. Querido’s Uitgeverij BV, 2009)
Midden in de nacht schreef de uil een brief aan de duisternis.
Geachte duisternis, Ik zie u en ik zie u niet. Ik weet niet wat u daarvan vindt, maar ik vind dat heel bijzonder. U komt volgens mij overal. Ik kan niets bedenken waar u nooit komt. Bent u nu op zijn duisterst? Of kunt u nog duisterder worden? Ik wil ook duister zijn, maar ik weet dat ik het niet ben. Een beetje duister is niet duister. Ik ben het nooit helemaal. U bent allesomvattend. Ik ben nietsomvattend. Nou ja, ietsomvattend ben ik wel, maar niet veelomvattend, Laat ik maar zeggen: bijnanietsomvattend. Ik wil aan u schrijven wat vast nog nooit iemand aan u geschreven heeft, namelijk wat ik van u denk. Maar ik schrijf het niet, want misschien ontsteekt u dan in licht en verblindt mij. Nu schrijf ik niet verder en verscheur deze brief. De uil. De uil verscheurde de brief. Toen pakte hij een nieuw vel papier en maakte het helemaal zwart. Onderaan schreef hij, met dunne, witte inkt: Voor de duisternis De uil De nachtwind blies de brief uit zijn hand en liet hem ronddwarrelen en tegen alles aan botsen en neervallen en weer opwaaien en verdwijnen en weer terugkomen. De duisternis was onvindbaar en overal.
[ NOTITIE ] Alles heeft betekenis.
Niets heeft betekenis. Wat kies je?
Eergisteren vertelde ik tijdens een Privé Transformatiedag over ducks en eagles. In zen-parabels en gedichten een perfect voorbeeld om het verschil aan te geven tussen mensen die wel of niet geloven in hun eigen grootsheid.
Ducks, God has given you wings!
‘There is a town where only ducks live. Every Sunday the ducks waddle out of their houses and waddle down Main Street to their church. They waddle into the sanctuary and squat in their proper pews.
The duck choir waddles in and takes its place, then the duck minister comes forward and opens the duck Bible. (Ducks, like all other creatures on earth, seem to have their own special version of Scriptures.)
He reads to them: “Ducks! God has given you wings! With wings you can fly! With wings you can mount up and soar like eagles. No walls can confine you! No fences can hold you! You have wings. God has given you wings and you can fly like birds!”
All the ducks shouted, “Amen!” And they all waddled home.’
[ Tony Campolo, Let me tell you a story ]
In de docu ‘I am not your guru’ (te zien op Netflix) geeft Tony Robbins het voorbeeld van de leeuw die tussen de schapen opgroeit en gelooft dat hij een schaap is, zelfde idee.
Alles heeft betekenis
Nog geen uur later wandel ik samen met de deelnemer door het natuurgebied bij de Nieuwkoopse plassen. Eerst langs tientallen eenden. En opeens zien we een gigantische roofvogel vliegen. Hij landt zo’n 30 meter voor ons op het grindpad en vliegt daarna op, om ons minutenlang vanuit de top van een boom te observeren.
Wauw. Dankjewel roofvogel. Zijn verschijning bevestigde het voorbeeld over je eigen grootsheid zien en laten zien. En dat was niet voor niets.
Voor mij zijn er twee manieren om het leven te ervaren: Alsof alles betekenis heeft. Alsof niets betekenis heeft.
Welke manier kies je?
Van de tweede manier kun je moedeloos, roekeloos en depri worden. En van de eerste manier nieuwsgierig, hoopvol en levendig. Vol verwachting wat het leven je nu weer brengt; mooi of lelijk, licht of donker, vreugde of pijn… je ontvangt het als iets wat sowieso betekenis heeft.
Alles heeft betekenis. Niets heeft betekenis.
Als je de begrippen alles en niets onderzoekt komt het op hetzelfde neer. Het maakt dus geen verschil en tegelijk zoveel… dus kies ik liever voor de eerste benadering.
PS. En wanneer je ervoor kiest de roofvogel in jou naar buiten te laten… voelt dat waarschijnlijk zo:
[ BLOG ] Eind november zag ik de veelgeprezen voorstelling ‘Ayahuasca’, van danscollectief ISH en Amenti MoveMeant. De voorstelling heeft me diep geraakt en bracht me terug naar mijn eigen ervaringen met Madre Ayahuasca.
Ayahuasca is een voorstelling die experimentele hiphop en mentale zelfreflectie op een innovatieve manier verbindt. Een dans waarin de maker Gil Gomes Leal beelden geeft aan zijn ervaring van een 10-daagse dieta in de jungle van Peru, in november 2018.
Een Ayahuasca ceremonie in beweging
Alle zintuigen werden op scherp gezet tijdens de voorstelling. Zes dansers en een Ayahuasquero verbeeldden het verloop van een ceremonie, van heilige ruimte betreden tot demonische bewegingen tot liefdevolle verbinding onderling.
Ik genoot van de rituele zang van de Ayahuasquero en kon amper stilzitten bij de heftige hiphopbeats. Daarin herkende ik mijn reactie op het plantmedicijn. Amper een halfuur na het drinken van de bruine drank lag ik al te kronkelen op mijn matras. In sommige stadia maakte ik ingewikkelde handgebaren, alsof ik in een zeer oude taal in de lucht schreef. Dat ervaarde ik als ondersteunend in het creëren van mijn werkelijkheid; mijn handen als verlengde van mijn mentale creatiekracht. Zoals Mickey Mouse in Fantasia de betoverde bezemstelen met handgebaren aan het werk zet.
In de voorstelling waren vooral bewegingen van vechten, vluchten en bevriezen te zien. Tijdens mijn eigen reizen heb ik ook zeker duisternis, vervormde donkere klanken en overgeven beleefd, maar dat voelde niet beangstigend. Ik zag bijvoorbeeld een klein mannetje, lijkend op een tekenfilmfiguur, in een immens donker en kaal landschap.
Wanneer ik mijn aandacht op hem vestigde, verschrompelde zijn kleren en zijn vel strak om hem heen tot er niets anders dan een skelet over was en de lege holtes van zijn oogkassen me aankeken. Hetzelfde moment dat ik dat ik me opnam, veranderde het beeld alweer naar engelachtige twinkelende geluiden (ja, ik zag geluiden), multi dimensionale geometrische schitteringen en meerstemmige koren van geluk.
Reizen begeleiden is goud waard
Hoewel ik tijdens mijn twee reizen geen diepe angsten heb beleefd, herkende ik de angstschreeuwen en het wilde om zich heen slaan in de voorstelling, van reizen van anderen. Ik heb het geluk gehad om drie keer als begeleider bij een ceremonie aanwezig te zijn. Letterlijk, aanwezig te zijn.
Ik vond het heel bijzonder om een open ruimte te zijn, vol liefde en aanwezige aandacht, zodat de deelnemers energetisch weten dat ze veilig zijn. Dat ze zich kunnen overgeven aan hun reis, wanneer ze merken dat er goed voor ze gezorgd wordt. Als begeleider hoort het verschonen van teiltjes braaksel er ook bij, en daar voelde ik geen enkel spoortje viezigheid bij. Pure compassie voor degene die zich letterlijk en figuurlijk over-geeft.
Om na de ceremonie de soms nog ongelovige, maar meestal hele open, liefdevolle ogen te zien, is goud waard. Zowel de deelnemer als ik, is weer dichter bij zichzelf gekomen.
Ayahuasca in Nederland
Helaas is het geven van Ayahuasca-ceremonies ondertussen officieel verboden in Nederland. De afgelopen jaren werd het nog enigszins gedoogd, tot er door de Hoge Raad werd beoordeeld dat het bezit, vervoer en gebruik van Ayahuasca strafbaar is, ook voor aanhangers van de Santo Daime kerk, lees hier meer. Voor een legale ceremonie zul je nu naar Portugal of Peru moeten afreizen. Of een iets ander middel proberen, zoals psilohuasca bij de Gewijde Reis.
Ik heb momenteel geen plannen om op korte termijn weer deel te nemen aan een ceremonie. In de zomer heb ik gereisd met magic truffels en hoewel het effect vele malen lichter is, is dat me ook goed bevallen. Het is laagdrempeliger en omdat er al bepaalde deurtjes in het onderbewuste zijn geopend, is het daarmee ook mogelijk diepgaande ervaringen te beleven.
Nog steeds dankbaar voor mijn eigen reizen
Terugkijkend op mijn laatste reis met Madre Ayahuasca, precies een jaar geleden, zijn er een aantal dingen die ik diep verankerd met me meedraag. Ik voel een diepe liefde en waardering voor alles dat leeft. Doordat ik me tijdens mijn reis ultiem heel voelde, heb ik de afhankelijkheid aan mijn geliefde in liefde los kunnen laten. Ben meer in contact gekomen met mijn sensuele, wilde zelf en ik durf mijn stem te laten horen – wat ik letterlijk op het podium van TEDx deed.
Als ik het zo opschrijf, voel ik me weer extra dankbaar. Wie weet dat het binnenkort toch begint te kriebelen… Hier bekijk je de trailer van de voorstelling:
[ NOTITIE ] Je schakelt de hulp van een coach in wanneer je niet tevreden bent met hoe je dagelijks leven er in de praktijk uitziet.
Met je vraag of probleem ga je naar een coach toe. Je zoekt bijvoorbeeld iemand die je helpt om je werkskills of relatie te verbeteren. Of die je helpt met ontdekken wat jouw talenten zijn en je aanmoedigt je daarin te ontwikkelen. Iemand die je helpt opstarten nadat je in een burn-out bent geraakt. Of misschien wil je je zelfvertrouwen vergroten, bepaald gedrag veranderen of iets nieuws leren.
Maar uiteindelijk doe je dat met één reden: je wil je gewoon goed voelen.
Je denkt dat dat gebeurt als al je problemen opgelost zijn, dus ga je je problemen te lijf. Daarvoor heb je tools nodig.
Dus heb je iemand nodig die je tools leert om je problemen aan te pakken.
Die coach dus, ideaal. Kom maar op. Diegene lijkt een goed leven te leiden en kan je precies vertellen wat de stappen waren om daar te komen.
Maar… als je eerlijk bent ken je de tools al, blijkt na een tijdje. Die staan ook in de zelfhulpboeken die je eerder las, maar het lukt je gewoon niet ze in de praktijk te brengen.
Dus heb je iemand nodig die je een schop onder de kont geeft.
Fijn, elke paar weken je coach zien. Als de afspraak eraan komt, kom je in actie en doe je je best om met goede resultaten te komen. Je wil je hem of haar niet teleurstellen!
Maar… eigenlijk helpt die schop niet echt. Want als je die krijgt, stel je vervelende dingen nog steeds uit of doe je ze met tegenzin. Doordat je gedachten je vertellen dat je het niet kan. Dat je niet goed genoeg bent. Dat het nooit zal lukken.
Dus heb je iemand nodig die je met je gedachten helpt.
Dan kom je uit bij iets als cognitieve therapie. Je leert je van je gedachten bewust te zijn. En als er een nare, zelfondermijnende gedachte opkomt, leer je die te vervangen met eentje die je een prettiger gevoel geeft.
Maar… bewust zijn van je gedachten is best moeilijk. En die ‘betere’ gedachte helpt je eigenlijk nog steeds niet zoveel. Want ja, diep van binnen voel je je alsof je jezelf voor de gek houdt. Daar zit nog steeds een naar gevoel.
Dus heb je iemand nodig die helpt met voelen.
Niet praten, uitleggen of leren. Voelen.
Voelen onder oordeel, alleen maar aanwezig zijn bij wat er is. Zonder verhaal over goed of slecht. Geen verleden, geen toekomst.
En laat dat nou zijn wat ik heel goed kan. Aanwezig zijn, de ruimte bieden voor alles wat er in jou opkomt. Ik ben thuis bij mezelf en daarmee geef ik jou gelegenheid dat ook te zijn.
Zodat je zelf ontdekt hoe je goed kunt voelen. Dan komt je goed voelen vanzelf.
Oftewel… Je schakelt de hulp van een coach in wanneer je niet tevreden bent met hoe je dagelijks leven er in de praktijk uitziet. Daar kan ik je goed bij helpen.
Daarom noem ik mezelf coach, terwijl ik niet coach
