Iris Schlagwein | Iris Schlagwein

Vijf dagen vasten: waarom en hoe?

Vasten wordt in bijna alle spirituele tradities gebruikt als middel om tot inzicht te komen. Christenen hebben onlangs hun vastenperiode tussen carnaval en Pasen afgesloten, voor moslims begint de Ramadan bijna en ook in de Ayurveda is vasten een belangrijk onderdeel van reiniging en heling. Hoewel ik me niet verbind aan een specifieke traditie, was ik benieuwd hoe ik niet-eten zou ervaren.

Ik deel graag mijn ervaring

Na een periode van schijnbare stilstand betekent de lente groei en nieuw leven. Het is de ideale tijd om je zowel fysiek als mentaal te reinigen, je huidige situatie te onderzoeken en nieuwe inzichten op te doen. Ik deed dat door vijf dagen te vasten en in dit blog deel ik graag mijn ervaring.

Verwacht geen feiten uit wetenschappelijke onderzoeken, geen ’10 tips om… ‘ en geen verhalen over de gezondheidsvoordelen van vasten – daar staat het wereldwijde web al vol mee. Wat er nog niet op staat is mijn overwegingen en ervaring, dus laat ik die vooral wél delen.

Waarom wilde ik vasten?

Ik wilde dit graag om meerdere redenen doen: om mijn persoonlijke grenzen en concepten te onderzoeken, voor fysieke reiniging na de winter en om ruimte te maken voor spirituele groei. Eerdere ervaringen met niet-eten waren me goed bevallen, waardoor dit een logische vervolgstap was.

There’s a hidden sweetness
in the stomach’s emptiness.
We are lutes, no more, no less.
If the sound box is stuffed
full of anything, no music.
If the brain and the belly
are burning clean with fasting,
every moment a new song
comes out of the fire.
The fog clears, and a new
energy makes you run up the
steps in front of you.
– Rumi

Is het niet een nogal extreme aanpak?

Een vriendin noemde me ooit extreem – ze zei het liefdevol. Ik kon het me niet voorstellen. Ik, de girl-next-door die tot vervelens toe overal over nadenkt en bewuste keuzes maakt, extreem? Maar langzamerhand begin ik haar omschrijving te begrijpen, hoewel ik het zelf eerder vastberaden of grondig noem. Misschien ben ík niet extreem, maar zijn mijn daden dat wel.

Gezondheid: is vasten gevaarlijk?

“Vandaag de dag is het een stuk gemakkelijker zich dood te eten dan te verhongeren, al is dat duizenden jaren anders geweest.” Rudiger Dahlke – Bewust vasten

Vijf dagen niet eten wordt door de meeste mensen als zeer ongezond of zelfs onmogelijk gezien. Maar, het lijf kan meer aan dan je denkt – ik denk dat elke moeder dat kan bevestigen. Hoewel ik zelf geen bevalling heb meegemaakt, heb ik wel een ander persoonlijk voorbeeld van waar het lijf toe in staat is.

Ik heb de ervaring van zes weken alleen maar over de grond kunnen kruipen, hallucinerend van de morfine. Daarna nog maandenlang amper kunnen lopen, liggen of zitten, door de immense zenuwpijn van een hernia. Toch rende ik drie jaar later een obstacle run van 14 km door mul zand, als een van de fittere deelnemers van mijn groep.

Het lichaam wil overleven

Je kunt meer dan je denkt en dat geldt ook voor energie en voeding. Het lichaam heeft allerlei ingebouwde mechanismen om zichzelf te reinigen, te blijven voorzien van brandstof en te helen.

Hoe het precies werkt mag een expert je uitleggen, maar zoals ik het begrijp heeft dat helingsproces te maken met toxines die opgeslagen zitten in vetcellen. De vetcellen worden verbrand om het lichaam brandstof te geven en daarbij komen de opgeslagen toxines vrij. Deze worden verwerkt en afgevoerd en dat zorgt voor reiniging van je lijf.

Mijn eerdere ervaringen met vasten

Ik had al eerder af en toe een dag gevast. Voor mij houdt dat in: na het avondeten niet meer eten, slapen, een dag niet eten, slapen en het eerste maal is het ontbijt. Ook heb ik twee keer twee dagen gevast (na het avondeten niet meer eten, tot 48 uur later weer een volgend (licht) avondmaal), beide met hele andere ervaringen.

Vasten tijdens een meditatieretreat in Thailand

Bewust veel minder eten dan normaal heb ik kunnen uitproberen tijdens een zevendaagse silent meditation retreat in Thailand, vorig jaar. We kregen daar twee maaltijden per dag: ontbijt om 07.30 uur en lunch om 11.00 uur. Om 18.00 uur kreeg je een kopje thee met suiker, verder dronken we alleen water.

De maaltijden waren vegetarisch en bestonden uit wat de monniken die ochtend hadden gekregen in ruil voor een zegening. Dat verschilde nogal, soms was het bijvoorbeeld rijst met gekookte komkommer en bouillon – niet per se een maaltijd waar je lang op kunt teren. Aan de andere kant was dat ook niet nodig, we mediteerden de hele dag en verbruikten dus weinig energie.

Intermittent fasting

Een andere vorm van minder eten heb ik in januari en februari van dit jaar geprobeerd: intermittent fasting (IF). IF kun je in vele soorten en maten doen, ik koos voor de versie 16-8. Dat betekent dat je per dag in een tijdsframe van acht uur kunt eten, de overige zestien uur eet je niet. Voor mij werkte eten tussen 11 en 19 uur het beste.

IF heeft veel gezondheidsvoordelen, maar de keerzijde is dat het ‘eten binnen de tijd’ een obsessie wordt. Desondanks is IF me goed bevallen, waarschijnlijk omdat het goed paste binnen mijn rustige levensstijl die maanden. Het gaf me helderheid en structuur en kostte me geen moeite.

In Thuis zonder huis lees je hoe mijn gedachten over eten en mijn eetpatroon veranderde.

Mentale voorbereiding en support

De eerder opgedane ervaringen met minder eten of niet-eten waren zeker nuttig, maar een een goede voorbereiding was nog steeds belangrijk. Ik heb me ingelezen om op de hoogte te zijn van mogelijke obstakels en hoe die te overwinnen. Het boek ‘Bewust vasten’ geschreven door Rudiger Dahlke gaf zowel praktische informatie als inspiratie over de spirituele kant van vasten.

Mentale support kwam verder nog van een vriendin die orthomoleculair therapeut is. En ik kon mijn ervaringen delen met twee Engelse vrienden waarmee ik had afgesproken om in exact dezelfde vijf dagen te vasten. In een appgroep moedigden we elkaar aan, heel motiverend om het gevoel te hebben met een gezamenlijke missie bezig te zijn.

Praktische voorbereiding

Ik zag de vijf dagen niet-eten als een tijd van rust en bezinning. Van stilte, naar binnen keren en openen voor innerlijke wijsheid. Voor heling en spirituele groei. Daar passen geen verplichtingen en werk bij, dus ik zorgde voor een hele lege agenda tijdens de vijf vastendagen plus ongeveer vijf dagen daarna.

Mijn persoonlijke ‘regels’ van het vasten

Sportvasten, sapvasten, citroensapvasten, dry fasting: er bestaan tientallen manieren om het vasten aan te pakken. Iedereen is anders en maakt zijn eigen passende regels. Voor mij waren die:

Van tevoren niet extra eten om een reserve op te bouwen.
Drinken: water, kruidenthee zoals kamille, cranberry of brandnetel.
Ik heb van nature een lage bloeddruk dus ik liet de optie open om kokoswater of bouillon te drinken wanneer ik me te slap zou voelen

Vertragen, rust en ruimte

Ok. Mijn intentie was duidelijk, mentaal en praktisch was ik goed voorbereid. Wat heb ik tijdens het vasten zelf beleefd?

Ik hield veel tijd over, omdat ik niet hoefde te koken en te eten. Dat gaf rust en ruimte voor bezinning: schrijven, mediteren, wandelen en gewoon zijn. Ik heb me niet verveeld en heb in alle opzichten kunnen vertragen.
De leegte in mijn maag voelde niet vervelend. Ik heb zelfs bijna geen hongergevoel gehad. Ik denk omdat de motivatie zo sterk was dat ik gewoon de knop omzette: eten was geen optie. Anderen zien eten of eten ruiken deed me niets.
De ruimte en het niets-hoeven vond ik heel prettig. Het gaf me een natuurlijke focus op het huidige moment. Het gaf me alle rust om uit te zoomen van de dagelijkse bezigheden en aanwezig te zijn bij elke sensatie. Die sensaties kon ik zonder oordeel bezien en accepteren.

Lees hier een uitgebreid verslag van dag tot dag

Fysieke sensaties tijdens de vijf dagen vasten

Het is logisch dat je van alles gaat voelen, écht voelen, wanneer je niet eet. Er is een veel grotere focus op het lijf. Ironisch, want die focus is er gek genoeg minder als we er van alles in stoppen en hij gewoon zijn verteer-werk doet.

Zintuigen

Ik merkte al op dag twee een enorme verhoogde zintuiglijke waarneming. Wandelen op straat zorgde voor constante geurexplosies door de struiken vol bloesem. Mijn tastzin was extra gevoelig, waardoor in bad gaan of douchen nog fijner voelde dan normaal. Ook muziek luisteren zorgde voor een intense ervaring. Het geluid kwam niet van een kant zoals normaal, maar ik leek erin op te gaan en zelf onderdeel van het geluid te zijn.

Kou

Ik had het het grootste deel van de tijd koud. Zonder aanvoer van energie schakelt je lijf blijkbaar over op een minimumtemperatuur. Met truien, dekentjes en een dagelijks warm bad was het goed te doen, ook de hete thee was prettig.

Kramp

Ik had soms lichte spiertrekkingen en kramp in mijn kuiten en billen. Op dag vier en vijf heb ik daarom een half glas kokoswater gedronken, dat hielp wel iets.

Lage bloeddruk

Ik voelde me vaak flauw of een beetje duizelig. Even snel de trap oplopen was er niet bij. Al-les lang-zaam. Tijdens mijn dagelijkse wandeling werd ik aan alle kanten ingehaald – nog net niet door een bejaarde met rollator maar het scheelde niet veel. Ik heb biologische groentebouillon gedronken om me wat op te peppen, maar ik werd er alleen maar misselijk van.

Ik heb deze lichamelijke ongemakken niet als vervelend ervaren, ik wist dat ze zouden komen en wat de oorzaak was. Daarnaast zag ik het als oefening in overgave en uitdaging om goed te luisteren naar de signalen en behoeften van mijn lichaam.

Fysieke detox

De afvoer van gifstoffen is tijdens het vasten heel belangrijk, daarom heb ik ontzettend veel gedronken. Ik merkte dat mijn zweet erg stonk en dat ik meer last van puistjes kreeg – verhalen over ontlasting laat ik voor nu maar even. Zes dagen na de laatste vastendag ben ik naar de sauna gegaan zodat ik de laatste afvalstoffen eruit kon zweten.

Terug naar een normaal eetpatroon

Het weer opbouwen van je eetpatroon is het belangrijkste onderdeel van het vasten. De spijsvertering heeft compleet stil gelegen dus bepaalde enzymen ontbreken in je maag en darmen en moeten weer aangemaakt worden. Ik ben uitgegaan van een opbouwtijd van ten minste tien dagen. Na die tien dagen at ik weer hetzelfde soort voedsel als voor het vasten. Het lastigste vond ik het vinden van een goede balans. Het was best even zoeken naar wat te eten, hoeveel en wanneer.

Ook proberen? Begin met één dag

Als je nog helemaal geen ervaring met vasten hebt, maar je bent wel nieuwsgierig, leg jezelf dan niet meteen vijf dagen niet eten op. Probeer eerst één dag niets te eten. Goede vriend Raymond kreeg het idee van vasten vanuit verschillende hoeken op zijn pad en werd enthousiast van mijn verhaal. Hij vastte één dag en zei daarover:

“Het valt reuze mee en het is interessant wat er allemaal in me gebeurt. Ik had veel meer tijd over en veel inspiratie om te schrijven. Oh en iets heel fascinerends gebeurde! Ik werd altijd tussen 9 en 10 wakker en vanochtend werd ik om 7 uur wakker, klaarwakker en uitgerust. Dat zegt echt veel: dat ik óf niet goed eet, óf teveel eet, óf dat er meer winst te boeken is in hoe ik me voel. Het was een mooie ervaring en ik ga het binnenkort nog een keer doen, als een soort sabbath.”
– lifecoach Raymond Zijderhand

Wat is er veranderd?

Ik kies nu zoveel mogelijk voor biologisch eten. Hoewel ik geen geld over heb, heb ik er wel geld voor over. Jammer voor de portemonnee, mijn lijf is belangrijker. In een biologische broccoli zitten nu eenmaal zoveel meer voedingsstoffen dan in een ‘gewone’ broccoli. Daar zou ik er bij wijze van spreken vijf van moeten eten om dezelfde vitaminen en mineralen binnen te krijgen. Ik kies bewust waar ik mijn lijf mee voed. Nog steeds geniet ik van een lekkere koek of een ijsje op z’n tijd, maar bewuster dan ik deed.

Van rationeel naar intuïtief eten

Ik eet niet meer uit gewoonte of ‘op de klok’, maar wanneer ik er behoefte aan heb.
Niet meer de porties zoals ik ze gewend ben, maar waar ik behoefte aan heb.
Niet meer wat betaalbaar is, maar waar ik behoefte aan heb.

Dit voelt veel lichter en meer bevredigend. Hoewel ik al heel bewust at, heeft het vasten me toch weer een verdieping opgeleverd. Ik ben blij dat ik het gedaan heb en ben van plan het in de herfst weer te doen.

Lees meer over mijn persoonlijke inzichten in het blog: Vijf dagen vasten als middel voor bewustzijnsgroei

Steun je lokale schrijver
Ben je op de een of andere manier geraakt of geïnspireerd door mijn schrijven? Heeft het je geholpen om je perspectief te veranderen? Mocht je het leuk vinden om iets terug te doen, kun je me op de volgende manieren supporten:

Laat een reactie achter onder dit bericht op of social media, alleen al een emoticon laat me weten dat je meeleest en -leeft!
Deel mijn website of een van mijn blogs op jouw social media en tag me in je bericht. Ik ben actief op Facebook, Instagram en LinkedIn.
Tip je baas dat ik in te huren ben om een lezing te geven.

Avonturen in de spits

Door Iris Schlagwein

Station Den Haag Laan van NOI, 07.53 uur.
Het lijkt wel koningsdag, zo druk.
Met enig verschil dat de meeste mensen vandaag hun kantoor-verkleedoutfit aan hebben.
Geen oranje en rood-wit-blauw,
maar alle schakeringen rond zwart, mauve, beige en grijs.

‘Sorry, u zit in de stiltecoupé’ – een feit, geen verzoek.
Giechelend houden de dames op met praten
Om na een minuut toch nog even te antwoorden:
‘Nou, dan moet die jongen ook zijn muziek zachter zetten’

Een meisje epileert haar wenkbrauwen in de trein.
Tja, als je weinig tijd hebt is dat waarschijnlijk heel efficiënt.

Overstappen.

Conducteur: ‘Geef de uitstappers wat ruimte!’
‘Dat doen we toch al’ zegt een kale man in pak.
Dat klopt, tot op de centimeter nauwkeurig.

Ik ervaar het grijze beton als indringer in de natuur.
Een fazant, reigers, meeuwen en eenden in de weilanden.
Zij hoeven niks, willen niks.
Blijven stoïcijns hun instinct volgen.

‘Dames en heren, ik zal even uitleggen waarom het drukker is dan normaal. Vanochtend bleek één treinstel defect te zijn. Dus was de keuze of met een kleiner treintje rijden of niet rijden. We kozen voor het eerste, maar dat is nu dus wel een voller treintje. Ik wens u nog een prettige reis’
Achter me: ‘Oooh. Nu snap ik het’

Laat vandaag iedereen zijn innerlijke puber vrij?

Een schoonmaker op station Woerden zingt zonder zich in te houden en vooral voor zichzelf
terwijl hij rustig de vloer veegt in de zon.
Ik versta alleen bicyclette.
Volgens mij heeft hij het goed voor elkaar.

Meer van dit? Lees Observeren en ontmoeten in de spits

Dankjewel Myrtle Vreedenburgh, voor het doorsturen van deze passende muziek

Dromen: wartaal of innerlijke wijsheid?

Door Iris Schlagwein

Drie dromen als innerlijk kompas

Mijn dromen zijn soms heel beeldend. Als ik ’s nachts wakker word omdat het meer een zielenreis leek dan een droom, spreek ik mijn droom in op de spraakrecorder van mijn telefoon.

Als ik slaap ben ik in een andere bewustzijnstoestand, en ontvankelijker voor beelden en boodschappen. Het is een moment dat Spirit duidelijker tegen me kan praten dan als ik wakker ben, dus ik ben altijd nieuwsgierig naar wat de dromen me vertellen.

Droom: We zijn een veld van energie

In mijn droom sprak Spirit tot me en gaf me inzicht in het hoogste doel van leven, van ervaren. Dat doel was niet dat je als mens steeds slimmer, ouder of wijzer moest worden, dat was ondergeschikt. Het ging juist om de ontwikkeling van energie in lichaam naar onderdeel van Veld van energie.

In eerste instantie dacht ik ‘Hmm, wat zonde dat je zo kapot gaat, dat er niets meer van je overblijft’. Spirit vond dat heel grappig en zei: ‘Dat is typisch een ego-gedachte. Want Veld van energie is juist het hoogste. Jij ziet het als ontwikkeling naar minder, maar dit is de volgende stap. Op een gegeven moment ga je over in het Veld van energie, daar los je in op en dat is het hoogste goed.

Ik zag veel gezichten in mijn droom. Losse gezichten als een soort maskers die op en af werden gezet door groepen wezens van lichtblauw licht, met een donkere rand en een lichte kern. Woww, dit had ik echt nooit kunnen vermoeden.

Een diep innerlijk weten

Spirit liet me allerlei beelden zien die te maken hadden met heel hoog trillende energie en groepen mensen die morfden in verschillende energetische vormen. Van henzelf bleef er niets over, ze morfden naar een veld van energie. Niemand was daar bang voor.

Je lost hierin op na je dood. Veel mensen wisten dit, dus die waren helemaal niet bang. Ze werden in Veld van energie opgenomen. Dat was heel wijs en liefdevol en een fijn, trillend, warm thuiskomen.

Ik snapte het helemaal. Hoe had ik dit kunnen vergeten… Wat grappig dat ik altijd zo klein heb gekeken en als een echt mens heb gedacht. Dat voelde heel vertederend, zoals je naar een onschuldige peuter kijkt.

Binnen het veld waren wel een soort van richtingen. Dus je loste niet helemaal op als persoon, als zijn. Je werd erin opgenomen en daarbinnen had je nog wel een richting. Een doel, wat heel blij en prettig was. Spirit liet me dat voelen. Ik was heel licht en ik zweefde. Alles ging heel snel, het was heel overweldigend.

Net zoals in mijn Ayahuascareis kwamen de beelden voor me op en verdwenen weer, ik kon ze niet vasthouden of het allemaal onthouden. Dat wilde ik wel graag. Spirit suste me en benadrukte: ‘Geduld, kijk maar gewoon wat ik je heb te zeggen.’

Droom: Mijn gids geeft me een hint

Vaag staat het me bij. Ik werd opgehaald door m’n gids. We zaten in de auto. Hij reed en had een zwart leren jasje aan, waar ik tegenaan leunde met mijn gezicht. Hij was slank, had donker haar en een lichte huid.

Het ene moment was hij solid en het andere moment haalde hij gekke dingen uit met z’n energie. Hij morfde zich om mij heen. Hield me in een greep/freeze zonder me aan te raken. Ik voelde me daarbij helemaal op m’n gemak maar soms ook vol verbazing. Ik wist dat het goed was en vertrouwde hem volledig.

Een kijkje in de keuken

We liepen in een ruime, lichte hal met veel mensen, een soort school of universiteit. Er waren hoge plafonds en verschillende gangen en deuren, een receptie. Hij begeleidde me naar een deur en moedigde me aan om binnen te gaan. Ik voelde weerstand maar deed toch de deur op een kier om te kijken. Het was er donker, blauwig en koud. Beetje mistig. Leek op een ziekenhuis-achtige ruimte, met acht bedden.

Er waren wezens druk aan het werk, ze zweefden snel heen en weer van bed naar bed. Ik wist niet wat ze deden maar het had met stervenden te maken. Ik voelde alle energie en kracht uit me weg trekken. Mijn benen werden slap en hoewel mijn gids me aanspoorde wilde ik daar absoluut niet naar binnen. Maar ik kon het niet aangeven, ik was al te zwak.

Mijn gids stond dicht achter me, ving me op en leidde me terug. ‘Dit is wat het met je doet. Wil je dit wel? Ik wilde je dit laten zien omdat dit de energie is waar je in terecht komt als je gaat werken met stervenden.’

Ik wist dat hij gelijk had. Was dankbaar voor het beeld en kreeg gauw m’n kracht weer terug.

Flash-forward in de droom

Ik was bezig met een auto inpakken, bij het strand en de duinen. Een lastige klus, want ik was emotioneel en stond er alleen voor. Ik moest opschieten. Ineens voelde ik een hand van energie om mijn hand. Een stevige liefdevolle greep die vanuit mijn hand heel veel liefde door me heen zond. Ik voelde me opladen, vertrouwen, liefde, waardering, vreugde en dankbaarheid. Mijn gids liet zo weten dat hij bij me was en dat altijd is. Het voelde heel bijzonder en fijn.

Droom: De golven spelen een spel

Ik was met mijn zus bij het strand en het ging stormen, de golven werden hoger en dreigender. Er was ook een kind bij maar ik weet niet meer wie het was. We gingen steeds verder achteruit, tot we gedwongen de hoogste duintop op moesten. De golven waren gigantisch, diepzwart, het geluid was oorverdovend, de lucht dreigend.

Het gekke was dat de golven mij niet raakten. Ik was een barrière van energie en achter mij waren Roos en het kind veilig. De golven braken op de duinen, sleurden van alles mee, werden gevaarlijke stromingen. Maar mij deerden ze niet.

Ik waardeerde ze.
Ik hield zo van ze.
Ik genoot van het spel.

Ja, het was een spel tussen mij en de golven. We speelden met elkaar, in liefde en vertrouwen. Ze mochten er volledig zijn, zonder weerstand. Ik voelde me licht en onaanraakbaar. Krachtig, respectvol en heel.

Oefen om je dromen te onthouden

Ik ben gek op dit soort dromen, daarom oefen ik om ze te onthouden. Ze komen vaak totaal onverwacht en zijn meestal van grote waarde in mijn dagelijks leven. To be continued.

Laat een reactie achter onder dit bericht op of social media, alleen al een emoticon laat me weten dat je meeleest en -leeft!
Deel mijn website of een van mijn blogs op jouw social media en tag me in je bericht. Ik ben actief op Facebook, Instagram en LinkedIn.
Tip je baas dat ik in te huren ben om een lezing te geven.

Omgaan met negativiteit in het nieuws en politiek

Door Iris Schlagwein

Bij mijn oma op de bank drink ik een kopje koffie, geserveerd in een sierlijk kopje met schotel. Oma is in 1918 geboren in Schiedam, maar woont al bijna haar hele leven op Curaçao. En halfjaar geleden werd ze honderd en nu ben ik hier om het in real life met haar te vieren.

Ik logeer bij mijn oom en tante. Een dagelijks bezoek aan oma is vaste prik. Aan het einde van de middag drinken we koffie met iets lekkers en kijken we tv. Hoewel, kijken doen we maar half. Oma leest de krant, ik mijn e-book en m’n oom en tante spelen spelletjes op hun mobiel.

Verplichte confrontatie met het Amerikaanse nieuws

Oma is behoorlijk doof dus het volume van de tv staat voluit. Hier wordt behalve het Nederlandse nieuws ook het Noord- en Zuid-Amerikaanse nieuws gevolgd. Logisch, want gebeurtenissen in de VS en Zuid-Amerika hebben invloed op het dagelijks leven op Curaçao, onder andere door het weer (orkanen en stormen) en de import. Dat laatste heeft niet alleen invloed op de economie maar ook op de zorg – als je ziek bent moet je maar hopen dat de juiste medicijnen voorradig zijn.

Ik kijk mijn ogen uit bij de op en top Amerikaanse reclame voor medicijnen en supplementen zoals Prevagen.

“Our scientists say YES!” – Prevagen

Thuis volg ik zelden nog nieuws

In Thuis zonder huis schrijf ik over het nieuws:

‘Het viel me op hoe negatief en oppervlakkig de nieuwsberichten waren. Waar de ene week grote heisa werd gemaakt over een conflict hier, was er de volgende week veel poeha over een natuurramp daar en hoorde je niets meer over het conflict. Dat was niet ineens opgelost, gokte ik.

De negativiteit van de berichten was voor mij bijna fysiek voelbaar. Tijdens het scrollen door de artikelen, voelde ik me per nieuwsbericht somberder worden. Alle negatieve verhalen die ik las in de krant, kwamen niet alleen mijn huis binnen, maar ook mijn hoofd.

Dat zorgde voor angst, stress, boosheid en terug willen vechten tegen ‘het kwaad’. Hoe meer ik me opwond, hoe meer ik intern ook aan het vechten was. Wanneer ik me overmatig druk maakte over alle ellende in de wereld, wie ervoer er dan stress: de mensen waar het nieuws over gaat, of ik?’

Waar bestaat de ellende?

‘Op het moment dat ik me zorgen maakte, bestond de ellende voornamelijk in mijn hoofd. De omgeving waarin ik verkeerde, was nog dezelfde. Ik bereikte niets met negatieve gedachten over de wereld aan de wereld toevoegen – daar werden conflicten of natuurrampen niet mee opgelost of voorkomen.

Ik wilde dat mijn thuis een veilige haven bleef, daar wilde ik geen negativiteit binnenhalen. Net zoals ik opdringerige verkopers en ruziezoekers niet mijn huis binnen zou laten, zorgde ik dat er in mijn hoofd geen negativiteit, in de vorm van sensatiegericht nieuws, binnenkwam.’

Dit verklaart waarom ik tegenwoordig zelden het dagelijks nieuws volg. Tegelijkertijd ben ik wel op de hoogte van wat er in de wereld speelt, door van verschillende media achtergrondartikelen te lezen, documentaires te kijken en informatieve podcasts te luisteren.

Omgaan met negativiteit

Ellende op het nieuws, ruzie in mijn directe omgeving of geroddel van collega’s, ik vond het tot een paar jaar geleden maar lastig om mee te dealen. Om de negatieve energie niet te hoeven voelen sloot ik me af. Dat ging automatisch, uit noodzaak. Maar me afsluiten omdat ik de negativiteit niet ‘aankon’ was een reactie op het probleem. Geen oplossing.

Wat is dan wel een oplossing voor het niet kunnen omgaan met negativiteit? Ondertussen heb ik gezondere manieren ontdekt.

Focus

Ten eerste is mijn focus veranderd. Neem discussies of irritaties tussen m’n familieleden. Die zijn niet mijn zaak. Ik hoef de betrokkenen niet meer te begrijpen, te overtuigen of te sussen. Mijn mening geven hoeft al helemaal niet. Ik laat los ‘hoe het zou moeten zijn’ en mijn energie wordt niet aangetast.

Buik en adem zijn goede raadgevers

Daarnaast ben ik bewuster van mijn lijf. Ik merk beter op wat er door de negatieve energie in mijn buik en met mijn adem gebeurt. Voel ik spanning, samentrekken, zwaarte, een rush? Ik adem diep in en uit. Ik visualiseer dat ik ‘zak’ in mijn lichaam en me via mijn voeten verbindt met de aarde. Na het gronden check ik mijn energiecentra (chakra’s) door van beneden naar boven na te gaan hoe het voelt.

Een uitdaging is het als er bijvoorbeeld in een treincoupé een agressieve sfeer heerst. Voelt de agressie te groot, sta ik op en ga ik weg. Ik hoef mezelf ook niet onnodig te kwellen?

Ik focus op het nieuws

Terug naar Curaçao, bij mijn oma op de bank. De beelden wisselen elkaar in hoog tempo af. Het valt me op hoe belangrijk iedereen zichzelf en zijn verhaal vindt. Het gaat allemaal over hetzelfde: de meeste verhalen zijn te herleiden tot verlies van macht, geld, respect et cetera.

Mijn reactie is wat lacherig. Ik zou willen dat de politici, journalisten en directeuren relativeren. Tegen ze zeggen: ‘Jongens, neem jezelf nou niet zo serieus. Als je nog een week te leven hebt, is dit dan echt zo belangrijk?’

To get some distance […], you first need to get some perspective. Walk outside on a clear night and just look up into the sky. You are sitting on a planet spinning around in the middle of absolutely nowhere.
Michael A. Singer – The Untethered soul

Maar ik heb mezelf door. Het lacherige is een teken van weerstand, blijkbaar wil ik de situatie alsnog veranderen.
Ik probeer me open te stellen. Kan ik er ook anders naar kijken?

Hoe is mijn blik nu?

Ik geef me over aan wat is: ik, mijn oma, de bank, de tv, het harde geluid. Een kop koffie een cakeje, de warme Curaçaose lucht en fluitende vogels. Waarom zou ik me af laten leiden? Ik verzacht. Mijn hart opent.

Kan ik medeleven voelen voor angst en onzekerheid? Voor het speculeren en star bij het eigen standpunt blijven?
Kan ik compassie voelen met degenen waar ik in eerste instantie ’tegen’ ben, bijvoorbeeld corrupte politici, ontuchtplegers, IS-strijders et cetera?

Relativeren kun je leren

Ik vraag me af wat er in deze mensen omgaat. Wat is hun pijn, waardoor ze zich zo benadeeld of bang voelen?

Aan elk verhaal zitten twee kanten. Dus ben ik er werkelijk tegen? Grote kans dat de ontuchtpleger zelf een geschiedenis vol misbruik en verwaarlozing heeft. Dat de IS-strijder oprecht gelooft dat hij zichzelf, zijn kinderen en zijn volk helpt met zijn daden. En dat corrupte politici hun carrière vol goede bedoelingen begonnen, maar niet opgewassen waren tegen de verleiding van geld en macht.

Ik besef weer dat ik niet kan oordelen, in geen enkel geval. De rest van de avond kijk ik naar de tv met nieuwsgierigheid en compassie. Dat voelt in ieder geval voor mijzelf een stuk aangenamer.

Nederlandse politiek

Houden politieke ontwikkelingen je overmatig bezig en baal je van alle negativiteit?

Ik nodig je uit om je gedachten hierover te onderzoeken, met als voorbeeld onderstaande video van Byron Katie.

Bekijk alleen de eerste minuut om te kijken of je de gedachten herkent. Daarna gaan Katie en deze moedige vrouw op onderzoek uit. Zijn deze overtuigingen waar? Wat brengt het je om ze te geloven en kun je ze ook omdraaien? Vanaf minuut 18 gebeurt er iets bijzonders. Humor, opluchting, bevrijding. Wat in de tien minuten daarna leidt tot grote inzichten en zelfs hilariteit.

Zelf was ik in de zomer van 2017 negen dagen bij Katie op bezoek. Negen dagen van dit soort bevrijding. Uitbreken uit de mentale gevangenis die we voor onszelf creëren. Veel van mijn starre overtuigingen sneuvelden en sindsdien vraag ik me bij alles af: is het waar?

Gelukkig worden doe je zo – en zij kunnen het weten

Door Iris Schlagwein

Thuis kun je met de deur open kakken

Hartstikke leuk dat ik werd benaderd voor een interview door Jan Versteegh, voor zijn nieuwe boek over geluk.

“Thuis is de plek waar je helemaal jezelf kunt zijn. Als je wilt, kun je thuis de hele dag in je huispak chips etend op de bank liggen of met de deur open kakken. We hebben niet voor niets in onze taal een zeer duidelijk verschil tussen ‘huis’ en ‘thuis’. Je huis is iets van steen waar je in woont. Je thuis is meer iets emotioneels. Maar wat nou als je helemaal geen huis of een thuis hebt? En dat dan ook nog eens geheel vrijwillig?

Sterker nog, dat je er bewust voor kiest om met zo min mogelijk spullen door het leven te gaan, omdat die zouden kunnen werken als ballast? Dan kom je uit bij Iris Schlagwein.” – fragment uit Gelukkig worden doe je zo – en zij kunnen het weten (Prometheus, 2019)

Over ‘Gelukkig worden doe je zo’

Dit is geen zelfhulpboek. Al zou je er wel veel aan kunnen hebben. Het ultieme levensgeluk – iedereen is ernaar op zoek, maar lang niet iedereen durft het na te jagen. In dit boek gaat Jan Versteegh in gesprek met mensen die wél die stap hebben gezet en, in sommige gevallen, een radicaal besluit hebben genomen. Zoals buschauffeur worden na een carrière als staatssecretaris, aan de slag gaan als pornoactrice of zo veel mogelijk geld proberen te verdienen om op je 46ste voor de tweede keer met pensioen te kunnen.

Zelf besloot Jan Versteegh (1985) toen hij gymleraar was, dat hij nog een laatste keer wilde proberen om zijn ultieme droom uit te laten komen. Het lukte hem: hij brak door als televisiemaker en hij werd, zoals gehoopt en verwacht, gelukkiger dan hij voorheen was. Ieder van Versteeghs gesprekspartners heeft, net als hij, duidelijke keuzes gemaakt om het geluk achterna te gaan. Maar geluk, waar zit hem dat in? Vind je het in geld, vrijheid of je droombaan? En als je die droombaan hebt, is dat dan alles? Of kan ambitie ook een sluipmoordenaar worden?

En, maakt huisoppassen gelukkig?

In achttien heel verschillende gesprekken probeert Jan uit te vinden of er een recept bestaat dat iedereen kan volgen om een gelukkiger mens te worden. Of het loslaten van spullen, verwachtingen van de maatschappij en vastgeroeste concepten me gelukkig heeft gemaakt? In ieder geval vrijer, opener en gevoeliger – wat zeker bijdraagt aan vaker geluk ervaren, dus ik kan met een volmondig ja antwoorden.

Zelfliefde oefenen: zorg voor body, mind en spirit

Door Iris Schlagwein

Van 1 januari tot 4 maart woonde ik in een oppashuis in America – het dorp America, in het Noorden van Limburg. Ver weg van de Randstad, ver weg van mijn sociale leven. Soms zag ik dagenlang geen mens. Andere momenten kreeg ik bezoek of ging ik gezellig in een koffietentje zitten werken. Feit is dat ik véél meer dan normaal, alleen ben geweest.

Wanneer ik zoveel met mij alleen ben, is het zaak mezelf wel een beetje te vriend te houden. Dat ging me redelijk goed af, omdat ik voelde waar ik behoefte aan had: actie of rust, buiten of binnen, schrijven of lezen. Het ontbreken van al teveel prikkels om te verwerken, maakte dat dat voelen makkelijker ging.

Eenzaam of alleen…

Afgelopen vrijdag kwam een coachee voor een dag persoonlijke coaching naar America. Hij had het blog gelezen over mijn ontwikkelingen in de laatste weken van december. ‘Je relatie is dus voorbij en nu zit je hier twee maanden alleen in de the middle of nowhere. Dan voel je je toch juist extra alleen lijkt me… Maar jij geniet ervan. Hoe kan dat?’

A man can be himself only so long as he is alone; and if he does not love solitude, he will not love freedom; for it is only when he is alone that he is really free. – Arthur Schopenhauer

Hoe kan dat? Ik ben enorm gesteld op mijn vrijheid. Innerlijke vrijheid, bedoel ik dan. Los zijn van verhalen, overtuigingen, drama: alle gedachten die me ervan weerhouden om in het huidige moment aanwezig te zijn.

Ik heb bijvoorbeeld geen ‘verhaal’ over dat de relatie ‘uit’ is, het verwerken daarvan, hoeveel tijd dat kost, hoe ik me dan moet voelen en hoe erg het is allemaal. Het ene moment had ik een vriend, het andere moment niet meer en dat klopte precies. Geen verhaal, geen drama. Alleen zijn is dan geen enkel probleem.

Hoe zorg ik goed voor mezelf, vanuit zelfliefde?

Ik ben graag in mijn eigen gezelschap. Dat is altijd zo geweest en dat is de afgelopen tijd versterkt. Ik kan een boek schrijven over het waarom, maar laat ik me voor dit blog beperken tot de praktische kant. Wat doe ik om meer zelfliefde te voelen en mijzelf te vriend te houden? Hoe zorg ik goed voor mezelf, zowel fysiek, mentaal als geestelijk?

Zorg voor je body

Mijn eetpatroon bestaat uit verse groenten, fruit en af en toe een groot stuk Limburgse vlaai. Ik eet voornamelijk op intuïtie, dat betekent dat ik eet waar mijn lijf behoefte aan heeft op een moment dat het daar behoefte aan heeft. Een aantal jaar geleden had ik allerlei zelfbedachte regeltjes over mijn eetpatroon. Nu mag alles en daarom voel ik geen stress meer rondom eten.
Yoga doe ik thuis, op een yogamat en met de Gaia app.
Ik hou ervan om me regelmatig flink in het zweet te werken, high intensity training vind ik daarvoor fijn. Heb ik niets voor nodig, want ik train met m’n eigen lichaamsgewicht. Dat doe ik binnen of buiten en onder begeleiding van de 7 Minute workout app: in 7 minuutjes heb ik een total body training gedaan en ik kan het zo zwaar of licht maken als ik zelf wil.
Als laatste de uiterlijke body: ik hou van slapen, douchen, in bad gaan, gezichtsmaskertje nemen en mijn lijf insmeren met olie. Door dit bewust te doen is het gelijk een fijne meditatie. Hier in America heb ik een gezichtsbehandeling en een massage gehad, want het is ook erg fijn om me te laten verzorgen.

Zorg voor je mind

Ik begin de dag met lezen. Wakker worden, thee zetten en op de bank een stukje lezen, tot ik geen zin meer heb. Ik heb negen boeken over spiritualiteit gelezen. Wat dat betreft vind ik soms hele boeiende boekenkasten in de oppashuizen. Het tiende boek was een audioboek: the Untethered soul. Een boek over de grote vraag: wie ben ik. Het is humoristisch en helder geschreven/voorgelezen, een aanrader!
Af en toe kijk ik documentaires, ter ontspanning en om mijn horizon te verbreden. Op Gaia is een groot aanbod van films en docu’s over bewustzijn, zingeving, filosofie, oude culturen en spiritualiteit. Op Netflix heb ik onlangs Heal en The most unknown gezien.
Ik hou mijn aandacht bij simpele handelingen zoals koken, de kippen eten geven en de was opvouwen. Oftewel, mindful zijn bij wat ik doe.
Wandelen in de natuur geeft me de gelegenheid om te polsen hoe het met me gaat. Zo is het tegelijk een oefening in mindfulness. Loop ik snel, denk ik veel, kijk ik naar mijn voeten? Of ben ik aanwezig, voel ik wind en kou, hoor ik de vogels, zie ik een specht? Met de ingang naar een natuurgebied naast het huis, werd het me hier wel heel makkelijk gemaakt om bijna dagelijks even een uur te wandelen.
Het gebeurt niet vaak, maar soms heb ik zo’n zin om te tekenen. Volgens mij een geweldige uitlaatklep en oefening voor je brein om zonder doel wat te tekenen.

Zorg voor je spirit

Ik ben er nog niet zo lang achter dat ik het fijn vind, maar wat hou ik van zingen. Zingen zorgt voor fijne vibraties in je lichaam en het geeft een uitlaatklep voor vastgezette emoties. Ik kies vaak voor mantra’s, vanwege de harmonie in de woorden. Gewoon zingen, zonder reden en zonder publiek, het kan niet anders dan dat het de gelukshormonen laat stromen.
Hetzelfde geldt voor dansen. Als ik (te)veel energie heb gaat het vanzelf en ik word er steeds vrijer en creatiever in. Waarom noem ik zingen en dansen bij zorg voor je spirit? Omdat het gaat over in contact komen met je ware natuur. Zonder doel, in pure vreugde Zijn. Zoals een peuter danst en zingt, gewoon omdat het goed voelt om te spelen. Het beste teken van zelfliefde dat je jezelf kunt geven.
Soms heb ik zo’n zin om te mediteren. Dit kon ik me tot een jaar geleden niet voorstellen, ik moest me er echt toe zetten. Nu zie ik het als een groot cadeau om de innerlijke leegte op te zoeken. In die leegte is geen tijd, geen moeten, geen willen… niets. Het relativeert alles waar ik me druk om maak en brengt de rust en het vertrouwen terug.
Emoties en verlangens voelen op het moment dat ze opkomen. Het is behoorlijk oefenen en vergt een groot bewustzijn (daarom ging het me in de rust van America makkelijker af), maar ik ervaar het als enorm bevrijdend om bij een emotie aanwezig te zijn, zodat-ie gevoeld en daarna losgelaten kan worden.

Geen tijd? Maak tijd

Denk je nu: ‘Wat een dagtaak! Jij hebt makkelijk praten, want jij hebt alle tijd!’ Het is waar dat ik veel tijd vrijmaak en dus veel tijd besteed aan mezelf. Vergeet niet dat minder tijd vrijmaken en minder tijd besteden ook een optie is. We hebben allemaal even veel tijd, het is maar net wat je ermee doet.

In een periode dat ik het erg druk had, ontdekte ik het boek the Miracle Morning van Hal Elrod. Zijn visie is dat hoe vol je agenda ook is, je altijd een uur eerder kunt opstaan om tijd te maken, als het voor iets is wat je echt belangrijk vindt. Het is heel simpel, je staat ’s ochtends op en werkt met een kookwekker bij de hand een aantal taken af, de Life S.A.V.E.R.S. (Tja, ik heb het niet verzonnen…)
S – Silence
A – Affirmations
V – Visualization
E – Exercise
R – Reading
S – Scribe
Zo doe je het belangrijkste van de dag eerst en begin je je dag bewust, geïnspireerd en voldaan. Wie weet kun je dit (of je eigen aangepaste versie met bijpassend acroniem) eens uitproberen.

Niet allemaal rozengeur en maneschijn

Ok, genoeg tips en trucs. Het klinkt allemaal leuk, maar het is natuurlijk niet alleen maar rozengeur en maneschijn geweest in America. Ik heb uiteraard ook mindere momenten gehad: dan was ik super druk in mijn hoofd en voelde ik een rush in mijn lijf. Stond ik met de laatste hap eten nog in mijn mond alweer op om het volgende te gaan doen. Kwam er pijn omhoog omdat ik mijn ex-vriend miste of ik kon niet slapen, werkte te hard, voelde me rot, verveelde me.

Gewoon, de dingen die iedereen wel eens heeft – en die bij het leven horen. Het was alleen wat duidelijker, omdat er weinig afleiding was. Ik kon hoogstens iemand bellen of gezelschap opzoeken (voor zover de ober van het plaatselijke koffietentje gezelschap te noemen is) maar daarna was ik toch echt weer alleen met mezelf.

Blessed are those who do not fear solitude, who are not afraid of their own company, who are not always desperately looking for something to do, something to amuse themselves with, something to judge. – Paulo Coelho

De kunst is om zo’n rotgevoel er maar gewoon te laten zijn, alleen dan kan het over gaan. Door het rotgevoel te veroordelen of te wensen dat het anders was, creëer je weerstand en dat maakt het alleen maar erger.

Ja, ik zoek soms afleiding in appen, Netflix, Instagram of chips eten (of allemaal tegelijk). Maar ik doe het bewust. Wanneer het onbewust gebeurt, ben ik bezig mijn verslaving te voeden. Dat liever niet, maar soms geef ik mezelf toestemming om even lekker te zwelgen in zelfmedelijden. Want ik weet dat ik daar al gauw helemaal klaar mee ben. Dan raap ik mezelf bij elkaar en moet ik achteraf hard om mezelf lachen.

Onthoud dit over zelfliefde en zelfzorg

Stel het niet uit omdat eerst dit of dat nog moet gebeuren. Als je leven niet lekker flowt, heb je het nú nodig. Je kunt het wel uitstellen, maar alles wat je doet gaat langzamer en kost onnodig veel energie. Wees lief en begripvol en geef jezelf het advies wat je ook je beste vriendin zou geven. Ik sluit me volledig aan bij de wereldberoemde slogan van L’oréal.

En ik? Als ik terugkijk heb ik een hele waardevolle tijd gehad in America. De tijd voor reflectie heeft me mooie inzichten en verdieping gegeven. Na mijn vakantie keer ik terug naar de Randstad en mag ik een behoorlijke tijd in Den Haag wonen. De stad waar ik veel mensen en plekken ken. De stad die voor mij het meeste als thuis voelt. Hoewel ik de Limburgse vlaai zeker zal gaan missen, kijk ik ernaar uit om weer dicht bij het strand te wonen!

NB. Dit blog bevat geen affiliate links. Misschien moet ik daar toch eens iets mee gaan doen…

Laat een reactie achter onder dit bericht op of social media, alleen al een emoticon laat me weten dat je meeleest en -leeft!
Deel mijn website of een van mijn blogs op jouw social media en tag me in je bericht. Ik ben actief op Facebook, Instagram en LinkedIn.
Tip je baas dat ik in te huren ben om een lezing te geven.

Pak je verslaving aan – een weg naar vrijheid

Door Iris Schlagwein

Roken, alcohol, coke, gokken of porno – dat is waar je waarschijnlijk het eerste aan denkt als je ‘verslaving’ leest. Niet zo gek, want het woord heeft nogal een zware lading. Maar deze quote van Tony Robbins zette me aan het denken over wat verslaving werkelijk is.

The biggest drug in our society is not alcohol, or cocaine, or pot. It’s PROBLEMS. People are addicted to their problems, because it let’s them escape their fears. – Tony Robbins

Disclaimer: dit blog is bedoeld voor degenen die diep van binnen een altijd aanwezige onrust of algehele onvrede ervaren en daarvan af willen. In het geval dat jouw middelengebruik of andere verslaving je dagelijks leven en gezondheid ernstig verstoord, zoek dan professionele hulp.

Verslaafd aan problemen

Het lijkt niet logisch, want door de nadruk te leggen op je problemen word je toch juist geconfronteerd met je angsten?

We praten inderdaad graag over onze problemen. Luister op een gemiddelde dag in de supermarkt wat er in de rij voor de kassa besproken wordt. Of wat twee mensen in de trein elkaar vertellen. Je hoort voornamelijk klagen, zeiken en stressen. Wat vinden we het héérlijk om lekker af te geven op wat er allemaal niet goed is in de wereld of in ons leven. Maar waarom?

Erover praten is makkelijker dan een probleem daadwerkelijk aanpakken

Het wordt me duidelijk wat Tony Robbins bedoelt. Het praten over problemen maakt dat je dénkt dat je ze aan het oplossen bent (want je bent er toch ‘mee bezig’?), in werkelijkheid is het slechts afleiding voor verborgen pijn en angst. In dit blog onderzoek ik hoe het met mijn eigen verslavingen gesteld is en hoe ik om ga met het wel of niet voelen van pijn.

Wat gebruik jij als afleiding?

Laat ik beginnen met jou uitnodigen om dit samen met mij te onderzoeken. Wanneer je niet lekker in je vel zit, wil je daar vanaf. Je wil je ‘goed’ voelen. Dus om het vervelende gevoel tegen te gaan gebruik je allerlei middeltjes: winkelen, Netflixen, eten, waardering zoeken bij anderen, sporten, seksen, koffie drinken, je opmaken, uitgaan.

Vergeleken met heroïnegebruik is het onschuldig, maar hoe zou je reageren als het je wordt afgenomen? Begin met een kleine test om te zien hoe gehecht je aan iets bent.

Wat zou je doen als

…je een dag zonder make-up naar je werk moet?
…je je telefoon een maand lang moet missen?
…je nooit meer koffie mag drinken?

Het lijkt misschien makkelijk, maar doe het maar eens. Niet voor niets bestaan challenges als: 365 dagen niets kopen, Dry January, een maand vegan eten, een maand zonder whatsapp et cetera. ‘Ja het is gelukt, op drie keer na, maar ik ben echt niet verslaafd hoor, want…’

Denial is the first sign of addiction

Je blijft gevangen in het gedrag door te ontkennen dat het er is. Je voelde misschien wel dat het moeilijk was, maar dat ga je natuurlijk niet toegeven. Je verzint allerlei excuses en redenen waarom het echt niet zo erg is dat je een paar keer toegaf aan je verslaving. En zelf ben je de enige die het werkelijk gelooft.

Veelvoorkomend: werk- eet- of sportverslaving

Hoe makkelijk kun je ontspannen de eerste dagen van je vakantie? Ook werken kan een verslaving zijn. Je bent zo gehecht aan ‘bezig zijn’ dat je niet weet wat je met jezelf aan moet als je het niet druk hebt. Dat voel je intuïtief aan en daarom zorg je dat je het gewoon altijd druk hebt.

Hoe moeilijk vind je het als er een overheerlijke reep chocola / zak chips in de kast ligt? Loop je weleens ‘als vanzelf’ naar de keuken om iets te snaaien te zoeken? Eten kan voor obsessief gedrag zorgen en een mooi middel zijn om je pijn niet te hoeven voelen. Hetzelfde geldt voor sporten (hoe reageer je als je een blessure hebt waardoor je drie maanden niet mag sporten?).

Gelukkig kunnen we deze voorbeelden gebruiken om onze verslaving aan problemen ook gelijk te voeden: we klagen over dat we het zo druk hebben, dat we te dik zijn en iedereen die het maar horen wil vertel je over je blessure.

Waar is een verslaving goed voor?

Een verslaving ontstaat om pijn niet te hoeven voelen, om je te verdoven. Maar de pijn bestaat. Hij is als een kraan die de hele tijd openstaat. Een kraan die 24/7 jouw kostbare energie lekt. En jij maar naar yoga gaan, gezond eten en op tijd naar bed. Het helpt iets, maar je blijft ‘dweilen met de kraan open’.

Waarom wil je liever niet toegeven dat je verslaafd bent? Omdat je er dan iets mee moet en dat betekent dat je je pijn te zien krijgt. Daar houden we niet van. Dus blijven we gewoon lekker doorgaan, met als gevolg dat we ons nog rotter voelen, omdat het lapmiddel maar tijdelijk helpt.

Geen zorgen, de pijn laat zich vanzelf zien

De pijn gaat harder schreeuwen om aandacht. De kraan gaat verder open, zodat meer energie weglekt. Je lijf gaat signalen geven in de vorm van blessures, kwaaltjes waar je niet vanaf komt of nog erger: burn-out of depressie. Je kunt dan natuurlijk naar medicijnen grijpen om de (mentale) pijn te verdoven. Heb ik zelf ook jaren gedaan. Ik wist geen andere oplossing. ‘Dokter, mag ik nog meer dyclofenac tegen mijn rugpijn?’ – lees hier mijn blog Hoe ik leerde omgaan met pijn.

Hoe is het met mijn eigen verslavingen gesteld?

Laat ik eens hand in eigen boezem steken. Voor mij was eten een periode een behoorlijk obsessie. Het had niets meer met voeden of genieten te maken, wel veel met zelfopgelegde regels, beperkingen en ‘moeten’. Ik deed veel aan krachttraining en het eetpatroon wat daarbij hoorde was niet mis.

Wanneer moet ik eten, heb ik wel genoeg eten bij me, waar kan ik gezond eten krijgen? Het nam mijn gedachten zodanig in beslag dat het gerust een verslaving te noemen was. In Thuis zonder huis beschrijf ik uitgebreid hoe ik hiermee om ben gegaan, zodat mijn eetpatroon ondertussen weer normaal te noemen is.

Momenteel ligt een werkverslaving zeker op de loer, ik kan me soms helemaal verliezen in werken en ‘bezig’ zijn, vooral als ik achter mijn laptop zit. Verder ben ik dol op mijn dagelijkse kop koffie en kan ik daar echt een craving naar voelen. Mijn relatie met eten verbeterd, maar ik herken zeker de neiging om ’s avonds als ik moe ben te gaan snacken. Ook scrollen door Instagram kan een manier zijn om een rotgevoel te negeren.

Waarom zou ik dit veranderen, zo erg is het toch niet?

Snacken en scrollen is niet levensbedreigend. En er iets aan doen kost moeite, waarom zou ik dat dan doen? Mijn antwoord is simpel. Ik ben bereid deze moeite te doen omdat ik weet wat het me brengt: vrijheid. Innerlijke rust. Volledige acceptatie van het moment, wat zorgt voor dankbaarheid, vrede en geluk. Wauw. Als ik het zo bekijk wil ik daar wel wat moeite voor doen!

Ik ga de uitdaging aan

Omdat ik mijn gedrag herken als middel om onrust te verbergen, daag ik mezelf regelmatig uit. Door weg te nemen waar ik aan gewend ben, wordt duidelijk in welke mate ik me eraan hecht. Kan ik leven zonder persoonlijke spullen? Zonder eigen huis? Zonder vast inkomen? Zonder spaargeld? Kan ik lang alleen zijn? Kan ik alleen op reis gaan? Kan ik in de winter in de ijskoude zee duiken? Dit is ondertussen bekend. Maar wat ik ook onderzocht is het volgende.

Waar ben ik allemaal aan gehecht?

Bijvoorbeeld praten, denken, sociaal contact, dingen doen, meerdere maaltijden, een zacht bed, mijn vriend?

Kan ik een week leven in stilte, 10 uur per dag mediterend en zonder sociaal contact? Met twee maaltijden per dag, om 07.30 en 10.30 uur? Kan ik slapen op een houten plank en met een houten kussen?
Deze drie vragen kon ik onderzoeken tijdens een meditatieretraite in Thailand, op Koh Samui.

Kan ik 48 uur zonder eten?
Dit heb ik tot nu twee keer gedaan. De eerste keer leerde me dat ik het tot mijn grote verbazing overleefde, de tweede keer dat het zelfs een ontzettend fijn gevoel geeft.

En recent onderzocht ik de vraag: Kan ik gelukkig zijn zonder partner?
Op alle vragen kan ik ja antwoorden, een enorme bevrijding! En nog steeds leer ik verder. Laat ik meer los, in het vertrouwen dat ik alles aankan.

Verslaafd aan liefde

Wat tot nu toe mijn ergste verslaving was? Ik was verslaafd aan liefde. Ik had liefde en waardering nodig van mijn vriend, om me fijn te voelen. Gaf hij het me niet? Zat ik gelijk in de put. Ja, voor nu ga ik hier even kort door de bocht, in een volgend blog kun je een meer genuanceerd verhaal hierover verwachten. Gelukkig hielp moeder Ayahuasca me om die verslaving op te lossen (volledig of voorlopig? Dat zal blijken in een volgende relatie.)

Ik vulde de innerlijke leegte op en voelde een enorme compleetheid. Door het te tekenen werd het me duidelijk. Ik ontwikkelde meer liefde en waardering voor mezelf, zodat ik niet meer afhankelijk was andermans liefde.

De enige manier om je energielek te dichten

Je hoeft niet meteen een reis naar Thailand of een Ayahuasca-ceremonie te boeken om jouw antwoorden te vinden. Wat is de oplossing? Daag jezelf uit om te onderzoeken wat jij als afleiding gebruikt.

We are constantly trying to hold it all together. If you really want to see why you do things, then don’t do them and see what happens. – Michael A. Singer, The untethered soul

Luister het audiobook The untethered soul hier. Een van mijn favoriete boeken van dit moment!

Doe niet wat je normaal doet om je pijn te bedekken. En als je weet wat er pijn doet, ga het aan. Voel waar het zit, wat voor sensaties het geeft in je lichaam. Wees erbij aanwezig, kijk er liefdevol naar en adem. Alleen door de pijn te doorvoelen kan het verwerkt worden.

Hou jezelf niet meer voor de gek

Stop met afleiding zoeken voor je werkelijke probleem. Neem verantwoordelijkheid voor je eigen welbevinden en zoek de oplossing niet meer buiten je. Voordat je nu als een malle in één keer alles aan wil pakken, en het je tot waanzin drijft… een kleine reminder:

Heb geduld. Je verwerkt pijn op het moment dat je eraan toe bent om het te verwerken.

Zelf deed ik in een periode van ongeveer negen jaar familieopstellingen, yoga, stilteretraites, ademhalingsoefeningen, meditatie-bijeenkomsten, een intensieve training van Byron Katie, energiewerk, readings en Ayahuasca-ceremonies. Deze negen jaar waren hartstikke nodig om elk pijnpunt een plek te geven. Elke keer als ik nu voel dat ik weer een stap te zetten heb, zoek ik een vorm die voor dit moment past.

Wat werkt voor jou?

Uiteindelijk is de therapie maar een middel. Voor iedereen werkt weer iets anders. Misschien heb je zelf al jaren een idee in je hoofd: ‘Ik zou dit of dat wel eens willen proberen maar…’ Daar heb je jouw eerste stap. Het belangrijkste is: wees mild voor jezelf. Hier begint jouw weg naar innerlijke vrijheid.

Meer weten over dit onderwerp? Jan Geurtz schreef er verschillende boeken over. Ik kan deze video van Jan Geurtz en Paul Smit enorm aanraden.

Laat een reactie achter onder dit bericht op of social media, alleen al een emoticon laat me weten dat je meeleest en -leeft!
Deel mijn website of een van mijn blogs op jouw social media en tag me in je bericht. Ik ben actief op Facebook, Instagram en LinkedIn.
Tip je baas dat ik in te huren ben om een lezing te geven.

Ik ontdek mijn stem, letterlijk en figuurlijk

Door Iris Schlagwein

Al een tijdje stond een Ayahuasca ceremonie op mijn wensenlijstje en in het voorjaar van 2018 vielen alle puzzelstukjes op hun plek: dit was het juiste moment. Voor het eerst werd de sluier die de realiteit zorgvuldig bedekt, eventjes voor me weggenomen.

Ik deed het uiteraard niet zomaar. Van alle pijnstukken die er te helen zijn was er op dat moment één het duidelijkst. Eén blokkade hield me tegen om te groeien, op allerlei vlakken van mijn dagelijks leven. Omdat ik bijna mijn boek zou uitbrengen, werd het nog noodzakelijker om het probleem te tackelen.

Wat was de blokkade?

Diep van binnen klonk in mij de vraag: ‘mag ik er zijn?’. Een vreemde vraag, want ik ben er, ik besta. Dus hoe kan ik er níet zijn of mogen zijn? Tja, rationeel gezien klopt er weinig van, maar gevoelsmatig kon ik er niet van op aan dat ik er mocht zijn – ik wilde vooral niet teveel aandacht opeisen, dat zou storend zijn voor anderen. Het zorgde voor onbewuste patronen die in allerlei situaties door sijpelden. Ik cijferde mezelf weg, om het anderen naar de zin te maken en durfde mijn plek niet in te nemen. Ik durfde mijn open, spontane, authentieke, ware zelf niet te zijn.

Mijn mening geven of me inhouden?

De vraag ‘mag ik mij/mijn stem laten horen?’ is daar nauw mee verbonden. Mag ik laten weten wat ik ergens van vind of wordt mijn mening niet gehoord? Het was niet vanzelfsprekend dat ik gehoord werd, waardoor ik me vaak inhield. Of ik trok me terug, wanneer ik probeerde mijn mening te geven en gelijk op weerstand stuitte.

Overtuigingen over mijn letterlijke stemgeluid

Hierbij hoort ook dat ik erg onzeker was over het geluid van mijn stem. In mijn vorige relatie, sommige vriendschappen en in mijn familie werden jarenlang grappen gemaakt over mijn fluwelen stem. Dat mijn stem snerpend en niet om aan te horen is, ging ik geloven. Zingen deed ik nooit, behalve als ik alleen in de auto zat.

Wat ik me nog haarfijn kan herinneren is de schaamte over het solo zingen in de derde klas van de middelbare school. Met klotsende oksels zong ik ‘Killing me softly’. Ik kon me prima inleven in het langzaam en zachtjes doodgaan. Voor mijn zangprestatie kreeg ik een 7. Ik kon het niet geloven! Blijkbaar was er een grote kloof tussen hoe ik mijn stemgeluid ervaarde en hoe anderen mij hoorden.

Het is allemaal terug te voeren op… vroegâh

Zelfs met de meest liefdevolle opvoeding is de kans groot dat een kind manieren zoekt om gewaardeerd te worden. Om het gevoel te krijgen liefde ‘waard’ te zijn. Ook al doen ouders nog zo hun best, een kind heeft een eigen belevingswereld met bijbehorende logica. Of het nu hard studeren (slim zijn) is, veel werken, de leukste thuis zijn, altijd iedereen helpen of zich terugtrekken, elk kind heeft zo zijn overlevingsstrategie ontwikkeld. Waarom was het voor mij zo lastig om mijn plek in te nemen en mijn stem te laten horen?

Jong geleerd, oud gedaan

Mijn overlevingsstrategie is om geen aandacht op te eisen. Dat is me zo vertrouwd dat ik, nu ik volwassen ben, hetzelfde gedrag vertoon om gewaardeerd te worden. Als oudste in het gezin en met een zieke vader, was mijn strategie om me weg te cijferen. Om braaf te zijn, vooral niet op te vallen en bij conflicten de wijste te zijn. Handig daarbij was om gevoelig te zijn voor de sfeer in huis en het gemoed van de andere gezinsleden, zodat ik me daaraan kon aanpassen.

Wat er thuis speelde? Je leest het in Thuis zonder huis.

Zichtbaarheid als ondernemer

Geen aandacht willen opeisen werd een probleem toen ik begin 2015 startte met ondernemen. Als ondernemer heb je iets te verkopen en om potentiële klanten dat te laten weten, moest ik zichtbaar zijn. Mijn plek innemen. Mezelf laten horen.

Je snapt het probleem.

De behoefte aan zichtbaarheid was toch aanwezig en onbewust koos ik een veilige manier om mijn stem te laten horen: ik schreef een boek. Ik werkte er in alle rust en in mijn eigen bubbel aan, ik gooide het de wereld in… en dook weer gezellig terug in mijn bubbel. Lezingen en workshops geven, podcasts opnemen en praten voor een camera: ik deed het allemaal wel, maar niet met volle overtuiging. Tot ik besefte, als ik een boek uitbreng, moet ik er ook voor gaan stáán. Wie anders dan ik, kan dat doen?

Moeder Ayahuasca heelt wat geheeld moet worden

Een maand voordat mijn boek verscheen, dronk ik voor het eerst Ayahuasca. Ik voelde heel duidelijk mijn intentie. Ik wilde mijn gevoel er niet te mogen zijn, helen. Wat ik te zien kreeg tijdens de ceremonie en de effecten die het daarna op me had, had ik nooit kunnen bedenken.

De ervaring die ik kreeg was een hele mooie. Mijn reis gaf beelden die me deden denken aan Thailand, India, de Amazone. De meest rijke kleuren, vormen en geluiden kwamen voorbij. Allerlei energieën gingen door me heen, mijn armen en benen trilden en schokten. Onbewust maakte ik uitstrekkende en grootste bewegingen. Wat overheerste was een gevoel van diepe vreugde en dankbaarheid.

Lees meer over mijn ervaring met Ayahuasca

Wat is er veranderd?

De dagen na de sessie merkte ik een enorm verschil in mijn bekkengebied en keelgebied. Beiden waren gereinigd, geopend en voelden lichter. Nu ik erover nadenk is dat heel logisch, want het wortelchakra staat voor ‘ik ben’ en het keelchakra staat voor ‘ik spreek’.

Mijn stem is letterlijk helderder geworden, ik kan ineens mooi zingen. Misschien zou ik nu wel een 8 krijgen voor een solo 🙂 Ook zijn er blokkades in mijn bekkengebied opgelost. Fysiek merk ik dat doordat mijn ene knie in kleermakerszit ineens 20 centimeter lager richting de grond kan zakken, ik hoef ‘m nu niet meer te ondersteunen tijdens het mediteren.

Mijn plek innemen en mijn stem laten horen

Deze fysieke veranderingen zijn symbolisch voor de innerlijke veranderingen, die nog veel belangrijker zijn. In de praktijk neem ik meer mijn ruimte in, ik kies voor mijn eigen belang. Ik durf nu aan te nemen dat mensen graag in mijn buurt zijn en graag naar me luisteren. Juist door mijn waarheid te vertellen of hen in de richting van hun eigen waarheid te wijzen, waarderen ze me, ook als het niet is wat ze verwachtten te horen.

Een maand na mijn eerste Ayahuasca ceremonie kwam mijn boek uit. En zoals het met alle inzichten gaat, ging het werkelijk (be)leven van mijn inzichten met ups en downs. Maar alle lieve mailtjes en complimenten over mijn boek gaven me elke keer weer bevestiging dat ik op de juiste weg zat. In elk interview leerde ik stelliger te zijn en mijn waarheid te spreken.

Lees hier over het zowel het innerlijke als praktische proces van zelf een boek schrijven

Je plek niet innemen zorgt voor… een ramp

De Disneyfilm Moana (2016) gaat precies over dit thema. Moana, de dochter van een Polynesisch stamhoofd, voelt een diepe drang om op zee op ontdekking te gaan. Alleen, binnen haar gemeenschap wordt dat als eng en onveilig gezien, dus ze valt erg uit de toon. Haar vader verbiedt haar het water op te gaan, maar gelukkig is daar haar wijze oma die haar aanspoort naar haar inner voice te luisteren.

You are your father’s daughter
Stubbornness and pride
Mind what he says but remember
You may hear a voice inside
And if the voice starts to whisper
To follow the farthest star
Moana, that voice inside is
Who you are
Fragment uit Where you are – Moana

In de film wordt duidelijk dat de hele gemeenschap eronder lijdt dat Moana haar plek niet inneemt. Rara… wat zal ze kiezen, de roep van de zee of een voorspelbaar leven op het eiland?

Samen zingen zorgt voor een enorme verbinding

Net als Moana koos ik voor mijn inner voice. Toch blijft het een uitdaging om ‘m goed te horen, dus zoek ik graag gelijkgestemden op.

In december ging ik naar een singing circle van Loving Light in Amsterdam. Een avond lang heartsongs, rainbow family en medicine songs zingen, begeleid door gitaar, ukelele en viool. Intunen op de vibe van de groep, het was pure meditatie. Een aanzwellende symfonie van stemmen of een intiem, kwetsbaar geluid, alsof we met 35 man een baby’tje in slaap zongen.

Het was helend om de harmonie van onze stemmen te ervaren en onze vibratie te verhogen. Om tegelijk de trilling van mijn eigen stem in mijn lijf te voelen en te luisteren naar de stem van de groep. Ik kreeg kippenvel en een grote glimlach als iemand spontaan de tweede stem begon te zingen. Mijn hart sprong daarvan open. Ik wil meer van dat!

Een halfjaar na mijn eerste reis met Moeder Ayahuasca

Ik geniet van mijn stem en zing nu elke dag. Van Amazing Grace (geweldige versie door het contrast van het nummer en de setting) tot Andre Hazes – Kleine jongen (pure wijsheid) tot boeddhistische mantra’s als Suddhosi Buddhosi, heerlijk. Heb zelfs meerdere complimenten gekregen over hoe prettig mijn stem is om naar te luisteren. Luister deze podcasts en oordeel zelf.

Wat is jouw missie?

Ik wilde antwoord op de vraag: mag ik er zijn…
Moana worstelt om haar plek binnen de gemeenschap in te nemen…
Jij doet je best om jouw innerlijke stem te volgen…
Het is het resultaat van het willen leven van onze zielsmissie.

Iedereen is met een missie op deze wereld gekomen en zolang iedereen deze missie leeft, stroomt en groeit alles vlekkeloos. Helaas blijven velen door oude conditioneringen, op hun veilige en bekende plek zitten. Dat doet niet alleen het individu pijn, maar de hele gemeenschap. Op alle niveaus geldt dat: het niveau van het gezin, op de werkvloer, een stad of de wereld. Hoe meer mensen hun zielsmissie leven, hoe beter dat is voor het geheel.

Ik moet mijn stem laten horen. Punt.

Nu me dit duidelijk is geworden, voel ik het werkelijke belang van mijn plek innemen. Ik mag me niet meer wegcijferen. Ik móet juist aandacht vragen. Vaak gaat dat goed (als ik een blog als dit schrijf) maar wanneer ik mijn oude patroon weer voel opkomen weet ik wat te doen. Ik zet de soundtrack van Moana op en heb binnen no time mijn spirit weer terug.

Ik gun jou dat je jouw missie leeft en dat je jouw plek op de wereld durft in te nemen, hoe klein of groots die ook is. Ben erg benieuwd naar jouw ervaring, herkenning of aanvulling op deze blog. Laat het hieronder weten!

headerfoto: Nina Olivari Fotografie

Laat een reactie achter onder dit bericht op of social media, alleen al een emoticon laat me weten dat je meeleest en -leeft!
Deel mijn website of een van mijn blogs op jouw social media en tag me in je bericht. Ik ben actief op Facebook, Instagram en LinkedIn.
Tip je baas dat ik in te huren ben om een lezing te geven.

Moeder Ayahuasca laat me realiteit zien

Door Iris Schlagwein

Wie ben je werkelijk?

Eind mei maakte ik mijn eerste reis met moeder Ayahuasca en… she blew my mind. Wie ben ik? Een vraag die mij en vele anderen bezighoudt, bewust of onbewust. Het innerlijke reizen bracht me lichtjaren verder richting het antwoord.

Begin 2018 onderzocht ik in Thuis zonder huis wat er van mij overblijft zonder huis, spullen, geld, gezondheid, status en relatie. Kortom, zonder uiterlijkheden die invloed hebben op wie ik ben. In het boek kom ik tot de conclusie dat hetgene dat overblijft ‘thuis’ is. Ik nodig de lezer uit voor zichzelf te bepalen wat ‘thuis’ precies is. Ik had niet vermoed dat mij op korte termijn een enorme verdieping te wachten stond over wat ‘thuis’ voor mij is – grappig genoeg toen de definitieve versie van het boek al bij de drukker lag.

Mijn zoektocht gaat verder, veel verder

Mijn existentiële zoektocht ging in sneltreinvaart door. Een Ayahuasca ceremonie in mei en één in december brachten me weer verder. In dit blog schrijf ik over deze levensveranderende ervaring, met in mijn achterhoofd dat dat eigenlijk een onmogelijke opgave is. Hoe kan ik ooit met woorden beschrijven wat ik voelde, hoorde en meemaakte in een staat van bewustzijn die ons verstand ver te boven gaat?

Waarom schrijf ik dan toch over moeder Ayahuasca?

In deze blog zal ik niet grondig uitleggen wat Ayahuasca is en ik zal geen wetenschappelijk onderbouwd betoog geven waarom het wel of niet aan te raden is. Het wordt ook geen verhaal “hoe je eindelijk gelukkig wordt“ of “10 tips voor een geslaagde Ayahuasca reis”. Wat dan wel? Ik schrijf dit stuk puur als inspiratiebron voor degenen die ook dit spirituele pad (willen) lopen. En voor mezelf, want ik hou ervan om door te schrijven mijn hoofd te ordenen.

Wat is Ayahuasca?

Desondanks ontkom ik niet aan een korte inleiding. Ayahuasca is een geestverruimende drank die om medicinale, spirituele en culturele redenen door de inheemse bevolking in het Amazonegebied gedronken wordt. Dit schrijft wikipedia over Ayahuasca en hier vind je alles over de veiligheid en eventuele risico’s.

Ik zie meteen oude wijze sjamanen voor me, die onder begeleiding van hun drum magische liederen zingen in de jungle. Dat zij de geestverruimende drank nemen om wijsheid te verkrijgen die hun volk ten goede komt, is logisch. Maar…

…waarom drinken mensen buiten het Amazonegebied Ayahuasca?

‘Een Ayahuasca ceremonie is een krachtige manier om lichaam en geest te reinigen van onzuiverheden. De oneindige intelligentie van moeder Ayahuasca brengt levenslessen en geeft antwoorden op vragen waar je mee zit, maar zal ook dingen aan de oppervlakte brengen waar je je wellicht helemaal niet bewust van bent. Dit kunnen trauma’s uit je jeugd zijn en onverwerkte emoties. Het is altijd persoonlijk en komt naar het bewuste om het los te kunnen laten.’ zoals Ayahuasca Amsterdam uitlegt.

Voor wie is het geschikt?

Op hun website is ook te lezen: ‘Een Ayahuasca ceremonie is geschikt voor iedereen die bereid is om in een warme, vertrouwde omgeving oog in oog te komen staan met wat hem/haar in de weg staat om gelukkig, gezond en vrij te zijn en de balans terug te vinden in het leven. Onze ceremonies zijn passend voor hen die meer verbreding en verdieping willen in hun leven.’

Gelukkig, gezond en vrij zijn

Dit verklaart waarom sommige Westerlingen zich aangetrokken voelen tot het plantmedicijn uit Zuid-Amerika. ‘Gelukkig, gezond en vrij’ zijn niet veel mensen die ik ken. En hoe gelukkig, gezond en vrij ik ook leef als moderne nomade, ook ik heb mijn beperkende patronen en behoefte aan verdieping.

De ceremonie begint. We zitten in een cirkel en mediteren terwijl Mo ons begeleidt en de mooiste klankschaalgeluiden laat horen. Eerst de Mao-remmer achterover slaan, liggend even in laten werken en daarna de DMT drinken. Gatver-gatver. Meteen trek ik me terug. Ik ga liggen, trek m’n dekentje over me heen. Eindelijk. Kom maar, ik ben er klaar voor. Binnen tien minuten voel ik mijn lijf reageren met onbewuste trekkingen in mijn been. Mijn middenrif schokt af en toe, alsof ik me overgeef aan opwinding. De muziek klinkt intenser, komt dichterbij en omvat me. Ik herken het gevoel en vind het fijn. Het is begonnen.

Ayahuasca is een medicijn

Nooit eerder heb ik hallucinerende middelen gebruikt. Ik drink al jaren geen alcohol meer en het enige oppeppende middel dat ik gebruik is… koffie. Waarom ik me aangetrokken voel tot dit plantmedicijn, is omdat ik graag mijn processen aan ga, de enige weg naar werkelijke vrijheid. Ik heb genoeg ervaring met therapieën, coaching, energiewerk en stilte, maar niets laat zo helder de diepste krochten van mijn innerlijk zien als moeder Ayahuasca. Ze is een katalysator en onthult liefdevol mijn blinde vlekken.

Een groepje zielen wachtte me op, mijn vader, mijn oma, voorouders. Jaaaa, juichten ze, daar ben je weer, fijn! Kom hier! Zo warm, zo welkom. Door alles en iedereen voel ik me zo welkom. Ik ben weer thuis. Deze mensen kennen me, bij hen kan ik Zijn. Dit had ik zo gemist. Euforie, dankbaarheid, liefde. De muziek voel ik, hoor ik, ben ik. Muzieknoten worden dekens op het moment dat ik denk: ik voel een beetje kou in mijn nek. De dekens omvatten me en ik ben zo dankbaar. Ik kan alles maken door het maar te denken. Het is dus waar, alles is er. Dit wil ik niet meer vergeten. Dit ben ik.

Wat gebeurt er nadat je de drank hebt gedronken?

Sommige mensen zien kleuren, fractals en beelden. Soms gebeurt er niets, dan is er waarschijnlijk nog te veel weerstand en is het uitblijven van een reactie op zichzelf al een les. Anderen maken contact met de zielenwereld en krijgen boodschappen door. Diepe angst, terechtkomen in het grote niets, confrontaties met je ergste nachtmerries, heftige pijn… het zijn maar enkele voorbeelden van wat een deelnemer kan ervaren. De ervaring is voor iedereen anders. Je krijgt te zien wat gezien moet worden om te helen en je krijgt nooit méér dan je aankunt.

Wat buiten me gebeurt krijg ik ook mee. Soms dichtbij, soms ver weg. Nooit storend. Ik ben en mag er zijn. Veilig. Ik mag me laten gaan en dat doe ik ook. Ik zweef en zwem en ben onder water. Ik haal adem. Oja, zo voelde dat dus om onder water te ademen. Ik weet dat dat kan, ik was het alleen vergeten. Ik ben als een reusachtige schildpad, dan weer een klein lichtje dat dwaalt.

De ervaring van eenheid heelt je

One Spirit Medicine […] is a health-care system that identifies only one ailment and one cure. The ailment is alienation from our feelings, from our bodies, from the earth, and from Spirit. The cure is the experience of primeval Oneness with all, which restores inner harmony and facilitates recovery from all maladies, regardless of origin.
– Alberto Villoldo, One Spirit Medicine: Ancient Ways to Ultimate Wellness

Er zijn ook duistere geluiden. Ik open me ernaar toe en ben nieuwsgierig. Het vervormt en klinkt raar, harder en harder en harder als pauken die naast mijn oren slaan. Ik blijf erbij en luister goed. Ik geniet van het donkere gevoel. In deze momenten word ik licht bewust van mijn lijf. Een golf van misselijkheid, begeleid door de muziek. Ik blijf erbij, de muziek wordt lichter en het gevoel zakt weer, ik reis verder. Wanneer het moet gooi ik het eruit, ik geef me eraan over. Ik ga mee in deze reis, dans weer verder. Soms tranen over mijn gezicht, hoewel ik niet besef dat ik huil of waarom. Het gebeurt gewoon en het voelt vrij.

Totale overgave

Ik weet van anderen dat ze op een gegeven moment klaar zijn met de gevoelens en hallucinaties. Dat ze niet meer willen. Maar dat ‘willen’ is door het ego ingegeven, en dat heeft bijzonder weinig te zeggen tijdens de reis. Je zal je dus weer moeten overgeven. Geef je over aan wat komt en verwelkom ook de moeilijke, angstaanjagende en vreselijke beelden.

We have been to the moon, we have charted the depths of the ocean and the heart of the atom, but we have a fear of looking inward to ourselves because we sense that is where all the contradictions flow together.
– Terence McKenna

Moeder Ayahuasca laat de realiteit zien

Moeder Ayahuasca laat zien wat al in me zit. Het is niets om bang voor te zijn. Ik kan het maar beter onderzoeken in plaats van de hele dag energie te verbruiken om het gevoel te onderdrukken. Ik heb nog maar twee reizen gemaakt en ik weet dat nog vele zullen volgen. Voor nu wil ik een paar inzichten beschrijven, in latere blogs zal ik meer delen over innerlijke processen die ik heb kunnen helen.

Elke cel in mijn lijf wordt geheeld door liefde

Alles in mij opent zich. Energie raast vanuit de kosmos door mijn chakra’s naar beneden door de aarde en weer terug. Openende bloemenkelken, beginnend leven, ontspruitende kiemen. Ik voel dat er liefde stroomt door elke cel. Ik voel het in mijn botten en alle onderdelen van mij krijgen die aandacht. Die trilling, helende liefde. Ik weet dat het lijf opgeschoond wordt. Dat alles zich voedt aan deze levenskracht. Alle kleine spiertjes en vormen in mijn lijf werken mee. Kan ik apart van elkaar aansturen, ze zijn er voor mij. Het voelt als een rijk palet mogelijkheden dat ik tot mijn beschikking heb.

Ik kan alles creëren wat ik maar wil

Ik maak bewegingen met mijn handen bij mijn buik. Mijn handen krommen en spannen zich tot eeuwenoude mudra’s. Ik speel met energie. Maak bouwwerken met geometrische vormen, niet alleen 3D maar elk dimensie creëert mee: mijn gedachten, de muziek, mijn bewegingen. De vormen morphen van groot naar klein. Ik speel ermee.

We come to realize that the universe mirrors back to us perfectly our beliefs, our intentions, our sincerity. What is is the product of the map of reality you carry inside you. If you want to change your experience, you need to change the map.
– Alberto Villoldo, One Spirit Medicine: Ancient Ways to Ultimate Wellness

Ik ben compleet en perfect

Mannelijk/vrouwelijk bestond niet, ik was ziel. Ik was onder water, ik vloog. Boven een eagle, boven de bergen en oerwouden, watervallen, groen. Dan weer zat ik ergens in, zo warm en klein en geborgen. Ik maak me klein en voel me geliefd. Ik ben tegelijk de moeder als het kind. Van klein meisje naar wulpse vrouw. Mijn heupen bewegen op de muziek. Man en vrouw, penis en baarmoeder, gevend en ontvangend. Tegelijk ben ik de observer als de meemaker, micro en macro. Ik ervaar van meerdere kanten en dat allemaal tegelijk, van binnen en van buiten. Ik reis en dans op het ritme van de drums, ik ben thuis.

Humankind has not woven the web of life. We are but one thread within it. Whatever we do to the web, we do to ourselves. All things are bound together. All things connect.
– Chief Seattle, Duwamish (1780-1866)

Voel jij diep van binnen de roep van moeder Ayahuasca?

Als je zelf ook een reis wilt maken kan ik je aanraden om je intentie helder te krijgen. Wat wil je helen, in welk stuk wil je inzicht? Door je hier bewust van te zijn zul je niet per se je reis sturen, je doet het vooral om je mind in de juiste modus te krijgen. Wat daar ook voor helpt is om twee weken van tevoren het bijpassende dieet te volgen. Dit is om je fysiek en mentaal voor te bereiden.
Er zijn verschillende aanbieders. Wat voor mij passend voelt, kan voor jou anders zijn dus kies de plek, groepsgrootte en sfeer die bij jou past. Ik ben heel benieuwd wat het jou gaat brengen en wens je veel wijsheid en heldere keuzes.

To be continued…

Over dit onderwerp ben ik nog meer blogs aan het schrijven:
– Ik ontdek mijn stem, letterlijk en figuurlijk
– Shocking inzicht: ik ben verslaafd aan liefde
– Verdovende middelen voor elk moment

Laat een reactie achter onder dit bericht op of social media, alleen al een emoticon laat me weten dat je meeleest en -leeft!
Deel mijn website of een van mijn blogs op jouw social media en tag me in je bericht. Ik ben actief op Facebook, Instagram en LinkedIn.
Tip je baas dat ik in te huren ben om een lezing te geven.

Chicks and the City – RTV Rijnmond

Door Iris Schlagwein

In haar boek ‘Thuis zonder huis’ vertelt Iris over haar ervaringen als huisoppas. Ook geeft ze je tips over hoe je een grote schoonmaak kunt houden in je leven. Maar hoe zorgt Iris er nou toch voor dat zij zich in een korte tijd thuis voelt in een vreemd huis? Zij ontwikkelde een speciale routine met rituelen. Wil je weten welke rituelen dat zijn? En hoe zij de kost verdient? Je hoort het in deze tiende Chicks And The City aflevering.

Chicks and the City

De Chicks And The City podcast is dé Survival & Inspiration Guide voor de moderne kosmopolitische (jonge) vrouw en iedereen die zich hierin kan vinden. Alles wat de vrouw van nu bezig houdt komt ter sprake. In deze podcast gaan presentatrice Natasja Morales en de chicks in gesprek met mensen met een bijzonder, spraakmakend of inspirerend verhaal.

Luister de show hier